... by pamięć po mnie na zawsze pozostała w Tobie...

żeby zatrzymać

2012-01-12T23:40:00.001+01:00

punktualnie o siódmej puchnie głowa
jednorazowa chusteczka przecieka przez palce
puszcza sok

muszę iść zmieszać się z tłumem i brzydkimi
breloczkami świata
nie siedzieć sam na sam z niedopałkami
gdzie potok wina spływa kaskadą

Mistrzu nikt nie może mnie zatrzymać
mam na imię Małgorzata
jestem wiecznym pielgrzymem
w spektaklu z własnej woli
zostawię kartkę kiedy nie będę
potrzebna i spruję stary sweter zatańczę
choćby bez rury

* Obraz Małgorzata Bieniek

domknięcie

2012-01-11T20:22:00.001+01:00

"logika binarna zajmuje się zmiennymi mogącymi
przyjmować dwie wartości dyskretne oraz
operacjami mającymi znaczenie logiczne"

gdybyś powiedział o istnieniu dwóch światów
nie bałabym się przygód
jeżeli jesteśmy ostatnim etapem ewolucji
nie ma potrzeby żebyś podjadał

ziarniaki trawy - chłopcy w twoim wieku powinni
umieć rozdzielić
i oderwać od wypukłości
dmuchawce

spójrz: wystarczy że strzepnę nasionka
porozrzucam

08.05.2011

* Grafika Andrzej Olczyk

SunSay & John Forté - Wind Song

2012-01-08T23:22:00.000+01:00

zastanawiam skąd się usunąć

2011-12-26T00:05:00.000+01:00

https://www.facebook.com/pages/Pierwszy-Milion-Nocy/268986746453848

uległość

2011-12-12T20:36:00.001+01:00

przy pierwszej rozmowie poddano mnie próbie
później spotkałam się raz z tym obłędem
od tamtej pory pomijana przez słońce
paruję na tyłach za wydmami dookoła
myślę o ludziach którzy nie dotrzymali słowa

czasami każdy grunt pod nogami piecze
na wspomnienie wypalonych oczu
wyobraźnia dopisuje w kalendarzu pozycje
na sumę zdarzeń składa się chleb i mleko
proste a zarazem wszyscy czują się winni

Grafika Andrzej Olczyk

Harmonijna asymetria - Mistrz napisał list do Grafomanki :)

2011-12-02T21:33:00.002+01:00

Poruszając się po obszarach powszechnie uznawanych za niebezpieczne, potencjalnie szkodliwe dla zdrowia, a nawet życia, a przynajmniej zwiększających ryzyko wystąpienia objawów ze strony przewodu pokarmowego, a więc kiedy z wypiekami na twarzy przeglądałem plotkarskie portale internetowe, odkryłem Muzo moja Najłaskawsza, rzecz niebywałą – słynna Katarzyna Elżbieta Mountbatten-Windsor, księżna Cambridge de domo Middleton, znana również jako Kate, małżonka następcy tronu brytyjskiego Wilhelma (powszechnie zwanego Wiliamem), zapłaciła 50 tyś funtów szterlingów za swoje, teraz już nie mniej słynne niż ona sama, zęby. A dokładniej za ich naturalną idealność, nazwaną przez fachowca, który jest tych zębów autorem – harmonijną asymetrią.
Czytaj dalej...

http://felietony.allarte.pl/2011/12/02/fwd-harmonijna-asymetria/

zapach starego domu

2011-12-01T09:21:00.002+01:00

wiesz po czym rozpoznaję jesień?
kobiety wietrzą na płotach kurtki z kapturami

pies nie przestaje znosić gałęzi
gdy twoje spojrzenie tonie w rzece

blask słońca między liśćmi
wylizuje rozpadliny w rozdartym mchu

dzieci strzepują z kolan resztki trawy
ciszej mijają drzewa i pomarszczone od starości
niezebrane grzyby

za kilka dni przepadną ziarenka piasku
zsuną się w dół w to miejsce które szykuję
dla siebie

* Obraz Talat Darvinoğlu

nominacja w konkursie im. Ratonia

2011-11-27T13:05:00.005+01:00

Wyniki VII OKP im. Kazimierza Ratonia, BWA Olkusz

Wczoraj odbył się Galerii BWA w Olkuszu finał VII OKP im. Kazimierza Ratonia. Mecenasami organizowanego przez olkuskie BWA i kwartalnik Fraza konkursu są: Starosta olkuski, Burmistrz Olkusza, wydawnictwo Oficyna 21, wydawnictwo NEON.
Poniżej protokół Jury.

Protokół z obrad Jury
VII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Kazimierza Ratonia

Po dokładnej lekturze 66 zestawów poetyckich, które wpłynęły na konkurs i zostały zaakceptowane ze względów formalnych, jury w składzie: Jacek Gutorow i Janusz Pasterski, postanowiło przyznać następujące nagrody i wyróżnienia:

I nagroda, 1 tys. zł i wydanie książki poetyckiej - godło: babka piaskowa; Natalia Zalesińska, Katowice.

II nagroda, 700 zł - godło: niewiele o Annie; Wojciech Roszkowski, Tykocin.

III nagroda, 500 zł - godło: grafoman, Piotr Jemioło, Niwiska.

Wyróżnienia, po 300 zł:
godło: zjedzcie kolację beze mnie; Mariusz Partyka, Zabrze.

godło: ukłon w pół pasa; Marek Radecki, Jasienica.

godło: jasyr; Dominik Piotr Żyburtowicz, Drawko Pomorskie/Koszalin.

Jury postanowiło również wskazać osoby nominowane do finału:

babie lato, Katarzyna Zając, Ozimek.

buty mojej córki, Małgorzata Stachowiak-Schreyner, Sulechów.

Zenobia von Zeit, Ewa Włodarska - Lorek, Kraków.

anauroch, Małgorzata Południak, Szczecin.

ulica miła, Bogdan Prejs, Mikołów.

Zacierzanka, Jacek Kukorowski, Poznań.

Guzik z pętelką, Hanna Dikta, Piekary Śląskie.

Jacek Gutorow

Janusz Pasterski

14 listopada 2010.

* nomine wiersze można czytać tu http://wcieniuskrzydel.blogspot.com/

na chwilę

2011-11-24T16:15:00.002+01:00

trafiłam tu http://modowo.pl/pl/static/poezja-malgorzata-poludniak-na-chwile

.

ponad zatrzymaną akcją

2011-11-02T11:47:00.002+01:00

"Bo choć wspomnienia, jakiegoś sezonu, powiedzmy,
Stapiają się w jedną migawkę, nie można uchronić,
zachować w pamięci wyizolowanej chwili. Ona również płynie, ucieka,
jest uosobieniem przepływu..." (Syrynga, John Ashbery)

przyprawia o mdłości
tytoń wymieszany z trawką w nocnym lokalu
nie mogłam wyjść z toalety i nie zauważyć
uśmiechów dziewczyny

mamrotałyśmy pod nosem
wypierała się z ubrania -

powiedz że nie jestem złą kobietą
każdy telefon z przerywanym zasięgiem
kompleksy chociaż latami czekam na książkę

nad Atlantykiem należeliśmy tylko do siebie
na wypadek gdyby ktoś zapomniał
dlaczego sprawia się ból

przecież jest Faust
Literatura na Świecie
dla innych Orfeusz i Eurydyka
można w nieskończoność
ćwiartować i zszywać metafory

recytuję Syryngę
później liczymy statki które przepołowiły Bosfor

* Grafika Krzysztof Schodowski

zaczytałam się - polecam

2011-10-22T00:03:00.002+02:00

Diane Wakoski

Pięć snów Jennifer i jej testament

Kiedy nadchodzi choroba
ciało kurczy się i maleje
i staje się tak blade że aż przezroczyste,
zjawia się Śmierć w czarnym kapturze
i staje patrząc w okno.
Zaciągamy przed nią kotary;
ale czeka pod domem.
Jej cierpliwość jest niepojęta.
Blada dziewczyna w łóżku
czeka także,
uśpiona.

1.

Trzyma lustro w ręce.
W lustrze
widzi obrazy.
Idzie ku niej lew.
Daniel zbliża się z drugiej strony.
Przy spotkaniu kłaniają się sobie
i wymieniają dary.
Lew otrzymuje od Daniela miecz.
Rękojeścią miecza jest ludzka czaszka.
Daniel otrzymuje od lwa puchar,
Z pucharu wystaje ludzka dłoń
w haftowanym mankiecie.
Kłaniają się sobie i odchodzą.
Jennifer ogląda tę ceremonię w lusterku.
Teraz odsuwa je.
Daniel i lew stają.
Odwracają się.
Daniel wraca i oddaje swój puchar.
Ale dłoń w pucharze porusza się,
chwyta lusterko
i podnosi je ku słońcu
rozsiewając wokół błyski
od których ogród staje w ogniu.
Wszystko płonie ale jest to ogień spokojny.
Nie słychać trzaskania płomieni ani wiatru.
Ogień wznosi się i opada
jakby ktoś rysował go ołówkiem na papierze.
Płoną Daniel i lew.
I ogród.
Ale puchar pozostaje nietknięty
i wciąż nieskazitelny jest haftowany mankiet;
miecz którego rękojeść stanowi ludzka czaszka
leży porzucony w ogrodzie.

* * *

Jennifer budzi się na chwilę.
Ma gorączkę.
Podaję jej wodę do picia.
Czuje za oknem obecność Śmierci
i znów zasypia.

2

Za oknem stoi piękny koń.
Jennifer chce go dosiąść.
Patrzy przez okno
i widzi jego kształty
pełne wdzięku i siły.
Czyj to koń?
Stary mężczyzna wychodzi z ceglanego domu naprzeciw.
Potem wychodzi chłopiec.
Szczupły, ubrany w strój do jazdy konnej.
Mężczyzna wręcz mu jakieś pieniądze,
chłopiec dosiada konia
i odjeżdża. Jennifer patrzy na niego i na konia
dopóki nie znikną jej z oczu.
To bolesne stracić coś nim to otrzymamy.
Po starego człowieka
zajeżdża limuzyna z szoferem.
Kiedy szofer wyskakuje
żeby otworzyć drzwiczki,
Jennifer widzi, że to szkielet,
elegancko ubrany.
Otwiera drzwiczki przed starym człowiekiem,
zatrzaskuje
i znowu siada za kierownicą,
limuzyna odjeżdża.

* * *

Zbudziłam Jennifer, żeby wzięła lekarstwo.
Kiedy ją podtrzymywałam,
wydawała się nie dość materialna, by być chora.
Jakie okropności wytrzymać może ciało.
Zasnęła zanim jej głowa dotknęła poduszki.

3

Jennifer pływa.
Boi się wody, ale nie może przestać pływać.
Płynie jeziorem
wciąż dalej i dalej.
Przez jezioro mknie
ryba z jaspisu wyrzeźbiona w Chinach przed tysiącem lat.
Jennifer zobaczyła ją i zlękła się.
Nie znosi pływania.
Nie znosi wody.
Boi się, że ryba wejdzie jej do ust,
albo otrze się o jej ciało.
Bardziej niż jakiejkolwiek innej
śmierci boi się utonięcia.

Ale na jeziorze jest w łodzi rybak.
Zapuszcza sieć. Chwyta obie, Jennifer i rybę,
Jennifer dostrzega piękne rzeźbienia na ciele ryby,
widzi, że ryba jest nieżywa,
gładka i wypolerowana,
i przestaje się bać.
Boi się ryby prawdziwej,
z prawdziwymi łuskami i oskrzelami.

* * *

Jennifer budzi się znowu.
Prosi żebym rozsunęła zasłony.
Robię to.
Ale Śmierć wciąż tam jest,
stoi samotnie w ogrodzie
w czarnym nasuniętym ciasno przed wiatrem kapturze.
Chciałam zasłonić portiery.
Ale Jennifer błaga mnie, żeby tego nie robić.
Kiedy znów zasypia,
zasuwam zasłony.
Wiem o Śmierci, ale nie lubię jej oglądać.

4

Jennifer śni się że jest harfistką.
Kiedy siedzi grając na harfie w Hiszpanii,
zjawia się przed nią niepozorny stary mężczyzna
i sprzedaje jej małpę.
Małpa ma tańczyć wokół harfy
i uderzać w struny.
Jennifer uczy ją grać na harfie „Golondrinę”
i kilka trudniejszych utworów.
Zabiera ją na koncerty objazdowe,
zarabiają dużo pieniędzy.
Pewnego dnia ktoś daje małpie szklankę wina,
co ma dalsze skutki.
Małpa zostaje alkoholiczką.
Wino, które pije zamienia się w krew. Po wypiciu szklanki krwi małpa zdycha.
Jennifer budzi się z płaczem.

* * *

Pyta dlaczego zasłoniłam zasłony.
Odsłaniam je.
Śmierć podchodzi do okna i zagląda do środka.
Jennifer siada na łóżku i patrzy na nią.
Podaję jej lekarstwo
i znów zasypia.

5

Pająk osnuwa siecią
usta uszy i oczy Jennifer.
Pająk śpiewa piosenkę
Raz bardzo dumnie
Siedząc na trumnie
Panna Bułeczka zjadała wiersze
Nadleciał ptaszek
Porwał okruszek
Bardzo przestraszył Bułeczkę.
Kiedy ptak przelatuje nad opajęczonym ciałem Jennifer
chwyta kilka jej włosów na budowę gniazda
i szepcze do ucha dwa słowa
„diamenty” i „śmierć”.
Kiedy ptak odlatuje
Jennifer się budzi.
Śmierć puka do drzwi. Wpuszczam ją. Jennifer z nią mówi.

* * *

Testament Jennifer

Nie było na świecie niczego bym się nie bała.
Wszystko co żywe
pożerało mnie.
Cienie rzeczywistych przedmiotów są niszczące
jak same przedmioty.
Nienawidzę ich.
Zarówno samych przedmiotów jak i udawanych przez cienie.
Pragnęłam tylko jednej rzeczy:
pięknego konia
i nie mogłam go mieć.
W kartach jest odpowiedź na wszystko,
ale odpowiedź znajdziesz wszędzie, gdzie zasięgasz rady.
Odpowiedź zawarta jest w pytaniu.
Nikt naprawdę nie chce odpowiedzi.
Jedyne o co chciałabym zapytać: czy jest na świecie ktoś taki,
kto boi się mnie ode mnie.
Jeśli jest,
dlaczego ja bałam się tak bardzo?

tłum. Julia Hartwig

żart

2011-10-16T20:37:00.000+02:00

przypomniał rano w jaki sposób będzie mnie zabijał
wyznaczył zejście w piątek ciut po godzinie nieszporów
znowu piję kawę i siłą woli pragnę tradycyjnie a kogut
pieje aż na górze gwoździe rdzewieją codzienne czynności
więc nie musisz tłumaczyć trzech tomów Miłosza bardziej
zrozumiałam Kunderę zza opasłych powieści to jednak żart
choć ocet wypełnił płuca po zęby dawno nie było tak wesoło

Obraz Jacek Witczyński

Metallica - Until It Sleeps [HQ] Lyrics

2011-09-20T20:47:00.000+02:00

zacięty zamek w bramce

2011-09-18T03:48:00.000+02:00

latem leżałyśmy wzdłuż rowu
po godzinie wysuwania i wsuwania języka
ze zmęczenia mówiłam do siebie
przez poranne pobudki chłopak z drugiej ulicy
mylił jej cycki z biustem

krzyczałam mu w twarz żeby znikł
zabrał zimne ręce - wrócił do swoich zajęć
idź sobie
no idź

epitety w głowie rąbią mózg na pół
mogłabym nimi obsmarować płot
tamten wstał - otrzepał spodnie
pewnie myślał że z krową to full HD

* Obraz Alyssa Monks

upodobania

2011-09-14T10:14:00.000+02:00

Z nocy najbardziej lubię wodę. Żadne zakapturzone twarze, mordy - pozostałość po sobotnich horrorach. W końcu przestałam o nich myśleć. We wczesnej młodości czekałam na rodziców do świtu - nakryta kołdrą przy zapalonym świetle. Po powrocie patrzyli na mnie bez urazy. Mimo że za każdym razem obiecywałam, że pójdę spać - kończyło się tak samo. Wycierpiałam wiele trudnych spektakli. Na własne życzenie, a jakże! Te wszystkie stworzenia przeniknęły do moich snów. Niby nie zrobiłam nic złego, a rano i tak miałam uczucie poniżenia. I nie dlatego, że nie porozmawiałam z Panem Bogiem. Latem czekałam na niego zanim pomyślałam o toalecie. Bezczelnie wycinałam ujęcia z kolorowej krepy. Rozwieszone kształty dzieliły ogród na pół. Na piasku, do pierwszej chmury, z trudem mieściły się kształty. I wcale tam ciebie nie było. Zawracałam sobie nimi głowę pół dnia. Myślisz, że leżenie na piasku, kiedy obłażą cię mrówki - ubogaca? Zrozumiałam w końcu granicę - za każdym razem kiedy mówiłam: "umieram!" - mrówka gryzła mnie w pępek. Przez chwilę nawet było przyjemnie, jednak czułam, że trzymam nogi za wysoko. Niby mogłam wymacać każdy kamień. Niby zapach, który do mnie docierał, przypominał mi matkę. Bujam się. Zbuntowana! Śnię, że dostałam na głowę, a okazuje się: wiszę do góry nogami i śpiewam Gildę. Spójrz na mnie! Czy patrzę w prawo, czy w lewo? Może jednak zdecyduję się na wysiłek. Zniosę ten ból! Tylko nie wychylaj się już przez okno!

* Zdjęcie - znalezione w sieci

Fan Page

2011-09-09T11:59:00.000+02:00

a tu jest sznurek gdzie można ulubić mój pierwszy milion nocy

http://www.facebook.com/pages/Pierwszy-Milion-Nocy/268986746453848

śmiało w LUBIĘ

no!

artpub kultura: 3 ulubione dzieła - Karol Maliszewski

2011-08-31T08:58:00.000+02:00

artpub kultura: 3 ulubione dzieła - Karol Maliszewski: Urodził się w 1960 r. w Nowej Rudzie, gdzie mieszka do dzisiaj. Pracuje w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wr...

irlandzkie dylematy

2011-08-23T02:36:00.003+02:00

dodajemy miejsca
w żadnym nie mieszkaliśmy na stałe
wciągam koszulkę
nie przestaje pachnieć

posypane grubo siekaną pietruszką krewetki
odsyłałam na palmę

znawcy wymachują nożem uprawiamy
kulinarną awangardę
obok winnej bezdomności

smakuje ogrodem
agawy - nietrudno sobie wyobrazić
od początku trwają we własnym towarzystwie

tęsknię w wielu postaciach szorstki dotyk
parapety - dom za domem

do figur świętych

2011-08-21T10:04:00.003+02:00

nie chce mi się dzisiaj gadać
brakuje perspektyw - te ciągłe zmiany oświetlenia
muzyka z syntezatorów brzmi oralnie

nie przewidziałeś się
użyłam tego określenia
tak samo kroję codziennie chleb
od noża mam blizny na palcach
zanim się wygoiły bębniłam cicho Mozarta
przez fugę sztywniały mi mięśnie
do dzisiaj walczę z sobą

na ziemi jest tyle miejsca
budzą się lęki a on wciąż powraca - szkoda słów
więc klęczę z nisko opuszczoną głową
przyciągam uwagę
tylko po co

no i proszę

2011-08-18T16:07:00.000+02:00

może napiszę dla ciebie wiersz o rybach

2011-08-17T16:01:00.000+02:00

dziadek uczył mnie łapać robaki
po burzy wypełzały z ziemi
trzymałam je w lodówce

Malina do wódki zjadł trzy
pozostałe mogły być zabójcze
więc wyrzuciłam je przez okno

czekaliśmy w milczeniu na branie
siedem razy

przypominałeś pierwszorzędną miłość
do greckiej kuchni
śledzie z beczki wciąż nas dzielą

w morzu
w tym do którego nie mogę dojechać

Zupełnie inni ludzie

2011-08-15T16:31:00.000+02:00

- W drzwiach muszą się kochać ludzie z niebieskimi duszami.
- Dlaczego muszą?
- Można by bez powodu rozpoznawać zakochanych.
- Wolałabym żeby byli różowi i kochali się w sypialni.
- Jesteś mało romantyczna, a z drugiej strony lubisz ptaki.
- Bo wiją gniazda, są nieskomplikowane i śpiewają.

- Od golenia lęgną się pisklęta w kieszeniach.
- Musi być jakaś przyczyna w tym, że wolę ich w sypialni?
- Posuwasz ich za daleko, od drzwi do wyjścia
dobrowolnie odrywają boki od futryny, potem ściągnie
sukienkę, podniesie w górę na zimno.

- Dreszcze. Tak, dreszcze.
- Na ścianie wielki obraz - niebieski.
- Kobiety niebędące kobietami?
- Może właśnie dlatego jesteśmy tak podobni do siebie.

Obraz Jacek Witczyński

przeznaczenie

2011-08-13T15:28:00.006+02:00

wyglądał na burzę lub co najmniej na ciąg zdarzeń
pamięć mieszała w przeszłości a przyszłość układała się z każdym wiatrem
to właściwie spowodowało że docierał do uszu
śmiech nie był w moim guście dziewczyna miała małe piersi
nabrzmiałe dziąsła odsłaniały wędzidło - lepiej wyglądałoby na głowie konia

zazwyczaj pił z innymi biegali wzdłuż delty
zdawało się że każdy zatopiony jacht pojawi się w księżycową noc
we mgle nie było widać czym jest rzeczywistość
smak absyntu w wielkanocną niedzielę
gorzkie magdalenki oblane lukrem wcale nie smakowały dzieciom
w czasie uroczystości uciekaliśmy do lasu

ogień powiększał nam twarze mimo że nie patrzyliśmy na siebie
stałam tuż za nim wprawiając się w idiotyczny nastrój
przez zabawę rozpadło się we mnie poczucie bezpieczeństwa
nasze dziecko chwyciło dłoń tak mocno że palce nabiegły krwią
kolejny dzień do połowy bez znaczenia
później szukał mnie w każdym oknie

niecodzienność

2011-08-11T15:39:00.002+02:00

wybierał się przez wodę

przytulanie z dnia na dzień

nie widział we mnie jej młodości

trzeciego ranka liczyłam

ile razy przeciekła twarz w dłoniach

nie mogłam przestać

to upychane oddechy po kątach

zapach karku na koszulce z łódką

zniknie

nie dotrzymał słowa

Wernisaż Południak/Witczyński Piątek 20:30

2011-08-05T10:26:00.002+02:00

Zapraszam Was na wernisaż online - czyli wirtualny, z możliwością komentowania w obecności zainteresowanych, czyli mnie i Jacka Witczyńskiego.Moje wiersze i jego grafiki.

ZAPROSZENIE

Artpub Galeria zaprasza na kolejny wernisaż online.
Tym razem proponujemy wystawę poezji Małgorzaty Południak i grafik Jacka Witczyńskiego ...
Mamy nadzieję, że ten eksperyment się spodoba i będziemy częściej robić takie literacko plastyczne wystawy.
Artysci będą obecni na łączach i będzie można z nimi porozmawiać/popisać.

Żeby wziąć udział w rozmowie, nie trzeba się nigdzie rejestrować.
"Instrukcja obsługi komentarzy" znajduje się na górze strony.Zapraszamy też do obejrzenia poprzednich wystaw.
Autorzy tych wystaw zaglądają co jakiś czas do galerii,
więc komentarze napisane po ich wystawami na pewno, będą przez nich przeczytane :)

http://artpubgaleria.blogspot.com/

Nasze wernisaże online dają możliwość kontaktu z osobami z odległych zakątków Polski,
bez męczących podróży i wszystkiego co z tym związane.

Serdecznie zapraszamy Redakcja Artpub Galerii

Tingvall Trio - Sevilla

2011-08-02T12:23:00.000+02:00

serpentyna

2011-08-01T10:34:00.000+02:00

nie mów do mnie pomarańczko
nadgorliwy czas naśladuje łzy
na rękę spada z konieczności
pośród kobiet kloszard

resztkami sił rabuje oddech
rysuje nienaturalne pozy
dla ludzi wystarczy że razem jemy

w pościeli mężczyźni
zatrzymują fantazje dla siebie
zbierają z ziemi

04.12.2008

* Obraz Aleksander Marek Korman

Pierwszy milion nocy: przypalona podkoszulka

2011-07-29T18:02:00.000+02:00

Pierwszy milion nocy: przypalona podkoszulka: "na parapecie filiżanki pod łóżkiem niezliczone pety ile można palić słów, przejść przez dym? kręcisz się w fotelu wbity w ciało tylko krew..."

Zostałam nagrodzona

2011-07-27T22:50:00.002+02:00

Dziękuję pięknym kobietom Emocji http://mampytanie.blogspot.com i Artystce Kombinatorce
http://artystakombinator.blogspot.com/ i mojej ulubionej Czarnej(w)Pieprzu http://czarnypieprz.blogspot.com/

dziękuję za wyróżnienie, to miłe uczucie i niesamowite doznanie. Najprzyjemniejsze jakie można otrzymać od czytelniczek :) Dziękuję

7 rzeczy o mnie możecie przeczytać tu - http://wcieniuskrzydel.blogspot.com/2011/07/nominacje-nagrody-zy-szczescia.html

co do nominacji blogów - nominuję wszystkich w panelu bocznym

ZASADY:

- podziękuj i napisz link blogera, który przyznał wam tę nagrodę,
- skopiuj i wklej logo na swoim blogu,
- napisz o sobie 7 rzeczy,
- nominuj 16 innych cudownych blogerów (nie można nominować blogera, który wam przyznał nagrodę),
- napisz im komentarz, by dowiedzieli się o nagrodzie i nominacji

zwykle, jego odcisk pachnie kawą

2011-07-26T23:14:00.000+02:00

nie poddaję się, nie muszę rzucać
twardymi słowami.
miniaturka o miłości uwiera w kieszeni,
o śmierci leży w szufladzie.
domagam się, proszę, na szczycie chcę
poczuć falliczne kształty,
w których połówki owoców bezradnie błądzą.

nie odkładam cię na bok, nawet jeśli chrapiesz
wybaczam; tabletka, papieros i znowu
tabletka, uśmiechasz się, gdy spoglądam
obnażona. jakbym była jedyną kobietą z Salem
mam uwierzyć, że będziesz,
dopóki świt nas nie rozłączy?

* Obraz Dominik Jasiński

Zawieszona w sieci

2011-07-22T13:28:00.003+02:00

Za każdym razem, kiedy siadam do komputera myślę, kto, z czym wypalił. Czy spotkam optymistę, czy pesymistę, a może pozytywnych wartości będzie więcej niż banałów. Po pierwsze, wierzę w człowieka, po drugie, różnie bywa. Nie poddaję się i walczę o poezję, o słowa, o wyrażanie siebie. Szczerość jasny przekaz, chociaż pewnie dla niejednej osoby ziemia w Internecie jest czymś zupełnie absurdalnym. A jeszcze bardziej zachodzące słońce. Jak nie można czegoś znaleźć w Internecie, to znaczy, że tego nie ma. Ewolucja ulepiła rozum, niestety sieć jest źródłem niesamowitych doznań a zarazem wyjałowienia i degrengolady. Kontrasty, na które się natykam są na styku przeróżnych światów. Zaczynam gotować herbatę piąty raz, tylko, dlatego, że rozmowa z autorem jednego z blogów pochłania mnie i powoduje rodzaj pewnego napięcia. Dobrze, że nie krzyżują nam się spojrzenia, przynajmniej nikt się nie czerwieni a o bolączkach i innych takich i tak pisuję z przyspieszonym oddechem. Od czego właściwie się zaczęło? Od serwisu literackiego, w którym byłam moderatorką. Co za osobliwy miraż. Krytyka literacka, zupełnie mi obca, więc zachwycałam się kwiatkami, drzewkami, ptaszkami, pieskami, kotkami, miłością platoniczną, wyuzdaną, po kolana i po czubek głowy. Powoli zaczęłam rozróżnić banał od oryginalnego jego ujęcia i weź tu teraz wytłumacz pani w średnim wieku, że jej codzienne publikacje są jak niestrojone skrzypce. Ciągle ktoś na mnie donosił, pluł, określał płeć, nazywał burą suką. A ja wpadałam w histerię, przypominałam, że jestem władzą absolutną i pozwalałam się prowadzić za rękę administratorowi. Nie żeby tam zaraz jakaś pantomima, nie nie, zwyczajnie rozgryzałam, o co chodzi ze skryptami, usuwaniem dojrzałych wiśni, tudzież dumałam nad konstatacją. Dla kogo było jasne, dlatego było. Każde forum przypomina getto. Ilu ludzi, tyle pomysłów, ignorantów, trolli wchodzących w prywatność. Pseudointelektualistów i całe pokłady poetów. Nikt nikogo z niczego nie wykluczał, chyba, że awantury stawały się nieznośne i taki kwiatek dostawał bana (ban to chwilowy brak możliwości logowania się do serwisów). Wielu autorów uważa, że bycie w sieci to strata czasu, że nic z tego nie wynika, że zakres poruszanych tematów jest żenująco niski, albo umiejętność z korzystania z dobrodziejstw sieci jest niewspółmierna do bibliotek, księgarni i wszelkich czytelni. A to nie jest tak. Lubię poznawać ludzi, bez zamiaru zaglądania na dno ich oczu, czytać ich i zapisywać. Niby słowa niczym się od siebie nie różnią jednak nieograniczenie w palcach pozwala na wyjście dalej. Kusząca intymność w wyznaniach podsyca wartość towaru. I tak dzień za dniem, dzień za dniem, uczyłam się słów.

Ludzie na emigracji, żyjący w nieco innych warunkach, a zarazem bliscy nam jak nigdy dotąd. Z pokrewnymi myślami, skupieni i charakterystycznymi treściami. Od nazwanej tęsknoty, po obieraną marchewkę do zupy fasolowej. Na ile internauta zatrzymuje się i za chwilę znika. Ja w swojej myśli pokrewnej odnajdywałam wstydliwe i nieosiągalne emocje. Z powodu rozłąki byłam uprzywilejowana, na odległość z ukochanym. W abstrakcyjny dla siebie sposób wybudowałam miejsce dla wspomnień, dla słów, których nie mogłam szeptać przed zaśnięciem. Kiedy moje koleżanki snuły się wieczorami z ukochanymi po parkach, lasach, domach towarowych, ja pisałam. Pisałam niezależnie, czy ktoś przeczyta, czy nie, czy pójdzie w kosz, czy na ścianę w północnym kraju. Czułam się niby żoną, niby ukochaną, niby człowiekiem, niby nieobrobionym drewnem. Bo co niby wiedziałam o pisaniu? Nic, w zasadzie odwalałam słowa, ot tak. Przeceniłam czytelnika, który mnie zdeptał, przeżuł i wypluł. Poczułam się niesmaczna i zawiedziona. Internet jest pełen przeciętności i nieprzeciętności. W której połowie sacrum czy profanum się znalazłam? Sięgnęłam po geniuszy, po naturalny kamień antyczny, po kulturę wschodu i zachodu. Z Pięciu snów Jennifer i jej testament Diane Wakoski wyczytałam jak nadchodzi choroba, kiedy się już tak skurczyłam odnajdując w sieci kolejne jej wiersze, wstrzymywałam powietrze w rozmowach z innymi autorami.

(…)TESTAMENT JENNIFER

Nie było na świecie niczego czego bym się nie bała.

Wszystko co żywe

pożerało mnie.

Cienie rzeczywistych przedmiotów są niszczące

jak same przedmioty.

Nienawidzę ich.

Zarówno samych przedmiotów jak i udawanych przez cieni.

Pragnęłam tylko jednej rzeczy:

pięknego konia

i nie mogłam go mieć.

W kartach jest odpowiedź na wszystko,

ale odpowiedź znajdziesz wszędzie, gdzie zasięgniesz rady.

Odpowiedz zawarta jest w pytaniu.

Nikt naprawdę nie chce odpowiedzi.

Jedyne o co chciałabym zapytać: czy jest na świecie ktoś taki,

kto boi sie mniej ode mnie.

Jeśli jest,

dlaczego ja bałam się tak bardzo?

(Przeł. Julia Hartwig)

I szukałam odpowiedzi. Każdy dawał mi dobre rady, czułam, że się różnimy, ale w zasadzie nigdy nie wiedziałam czym. Poznawałam i poznawałam. Pisanie docierało do mnie bardziej, po tych wszystkich dekalogach, warsztatach poetyckich. Czytałam wiersze konkursowe i zastanawiałam się, gdzie ci recenzenci mają słuch. Później, dużo później zrozumiałam jak indywidualnym językiem jest poezja. W tym czasie szukałam miejsca dla siebie. Zrezygnowałam z moderowania serwisu, w pewnym momencie poczułam, jak kaleczą mnie słowa. Mimo wymienialności zdań, zróżnicowanych poglądów, ludzie ranią na zawołanie. Dzisiaj rozumiem podział ról, zadanie Internetu. Wylewamy siebie, pokazujemy jak jesteśmy silni i ważni. Kto jak kocha i na ile sposobów, tylko czy nie wyczerpuję się bardziej niż przy pisaniu listów? Kartka i pióro? Takie gawędzenie o niczym i lizanie znaczka na poczcie. Powrót do domu z posmakiem kleju na podniebieniu i uraz do kolejek. Wiem, że to mało kobiece, wpisuję adres mailowy i wystukuję ciało na setki sposobów, uwydatniam zapach głowiąc się przy tym, bo jak czarną orchideę załączyć do listu z wizualną wonią unoszącą się tuż przy płatkach nosa. Twórczość nie zna granic. W końcu zaczęłam pisać blog, jak tysiące ludzi w sieci. Na początku rozwijał się opornie, więc dostarczałam mu tlenu, po jakimś czasie zaczęli gromadzić się ludzie. Dzisiaj zaglądają z całego świata, czytają gospodynie domowe, nauczycielki, urzędniczki państwowe, malarze, fotografowie, pisarze, recenzenci i krytycy, studenci, wykładowcy, dziennikarze i moja córka. Mama długo nie ujawniała swojej obecności. A ja dzień po dniu dokonywałam wiwisekcji. Kim jestem w tym wirtualnym świecie, czego się boję, albo czego boją się inni? Jestem relacją między tym, co ludzkie a boskie. Wędruję codziennie po ulubionych stronach i czytam o krytyce, roli kobiety, o homoseksualistach, dokonuję osobliwego mirażu, bo nie mam telewizji. Czas u mnie istnieje inaczej. Skromnie wchodzę słowami na różnych poziomach utrwalając dzień po dniu. Nieważne, że czasem przepada zjesienniały dzień, przecież nigdzie nie biegnę, nie zmieniam stosunku świata do mnie. Sieć może być magiczna, kiedy tylko jej na to pozwolę. Bez wątpliwości i pytań. Uwiarygodniam poetów i oddaje im moją szczerość. W dobie, w której jest więcej piszących niż czytających. Bo przecież za szkłem, jedyną formą komunikacji jest pisanie. Spisujemy nasze historie na różne sposoby. Dialogi i monologi, anegdoty, opowiadania, widzenia, sny. Łatwo przesiać informacje, wystarczy krzyżyk w rogu. Nie trzeba się denerwować krzyżami, vatem na książki, kolejnymi podwyżkami. Jestem spokojniejsza i bardziej otwarta. Świadomie rozmawiam o poezji, o ideologii, wewnętrznym ekshibicjonizmie.

W Sieci poetą nazywa się dzisiaj każdy, kto potrafi złożyć dwa gramatyczne rymy. Nawet ten, co użyje dziesięciu czasowników, i inny, co kłusuje po tekstach, wyławiając metaforę za metaforą w Googlach. Tak, dzisiaj poetą jest każdy, kto o sobie mówi – poeta. Rzeczywistość jednak weryfikuje ten stan, czasem bardziej, czasem mniej. Inni żyją w tym przeświadczeniu przez długie lata, megalomania, jak anioł podąża za poetą krok w krok, mimo, że pod tekstami pisze o pokorze. A przecież poeta nie jest pokorny, podarowany mu przez naturę talent wyrywa się z niego trzewiami i czym tam jeszcze. Po nocy nie śpi, pierdzi jak każdy z ludzi i nie myśli, że wyżywi rodzinę, więc liczy się z brakiem pozycji na rynku wydawniczym, w zasadzie to ten rynek go mało interesuje. Za to poeci konkursowi (bez urazy), że tak ich nazwę, nazywają innych, tych gorzej piszących i publikujących w Internecie - frustratami. Hołdują sobie przy winie i brzydzą się dokonaniami innych (dla nich nic nieznaczące), może mniej zasłużonych, mniej pięknych, mniej znanych, nigdy nie nazwą ich poetami. Nie, bo dla nich liczą się ich dokonania, a przecież poetów przybywa i nie mamy głodu. Nawet powódź wylewa się z nich wierszami, ale nie z powodu mentalnego głodu karmią czytelnika patosem, najgorsze, że bez opamiętania – to też poeta, wg własnego mniemania oczywiście. Wygrzebałam słowa poety, który od dawna uwił w mojej głowie gniazdo: „Poeta jest sam. I może wierzyć tylko w siebie. I prawdopodobnie tylko wtedy staje się naprawdę poetą. Ocala sam siebie. Ma szansę przeżyć, czyli pisać. Zaistnieć. Nie umrzeć za życia, czyli również nie pozwolić, żeby o nim szybko zapomniano.” Są poeci, którzy nieustannie próbują nawiązać dialog z czytelnikiem i eksperymentują, by w końcu osiągnąć pewną samodzielność, autonomię. Bez względu czy mają dzieci, stałe zameldowanie, własny komputer, czy adres na wygwizdowie. Inny poeta powie, że stan wiecznego czuwania powoduje, że poszukuje, w tekstach wyrzyguje niepowtarzalne hasła i mimo, że za życia nie debiutuje, może okazać się, że jego prawnuki odkryją jego poezją, jako prawdę objawioną i zafascynują świat, tłumacząc wiersze na kilka języków, aby dotarły do otaczającego świata. Ten sam poeta, którego wiersze czytywałam w drodze do szkoły, przejeżdżając autobusem 30 km dziennie, napisał: „A przewiduję czas śmierci dosłownie głodowych, bo poeta to nie rolnik, robotnik, – lecz tylko poeta. I tylko poetą może być. Bo jeśli będzie przy okazji kimś jeszcze, to po prostu nie będzie poetą. Nie będzie miał okazji nim bywać”. – Roman Śliwonik.

Przechodzę kryzys tożsamościowy i tak sobie myślę w sobie, że dobrze by było, aby na temat poety, wypowiedział się poeta. Taki sam w sobie, natchniony, umiarkowany i ciekawie widoczny

Nie ma takiego? Hm, a to szkoda!

Poeta jest skończenie ludzki, z rozdartą egzystencją, wiecznym niezadowoleniem. Rodzina zdrowa, a on drąży i szuka, sam podupadając na tym zdrowiu nieszczęsnym, bo pije i pije, ucieka ze szpitala i dalej pije. Przy tym krzywdząc dookoła bliskich i odległych, bo wydaje mu się, że nikt go nie rozumie, czuje się bezradny i często debilowaty.

Ludzie z zewnątrz patrzą na poetę, jak na cwaniaka, wszędzie się wkręca, jest lubiany, a poetę niepokoi bezmożność, bezforma, bezdupakopana, bezbezbez.

Czuje w sobie obowiązek wobec słowa, odwala rytuały, gryzie się w język, zasypia sponiewierany rozmowami z pustą butelką po 0,7 i co?!

I dalej nie jest poetą. Bo siedzi takich kilku, co to więcej wiedzą niż jedzą, każdy za swoim szkiełkiem i plotą o prawdzie i pięknie i możliwości zagrożeń, jakie z tego wynikają.

Bo jak poeta nie używa w wierszach literackich obsesji i uogólnień, to dupa a nie poeta. A jak pisze o własnych odczuciach, to zaraz jest hermetyczny i niech spada na blog stękać o egzystencji.

Mamy poetów na miarę czasów i kultur!

Jedni bronią krzyża, inni gejów, a jeszcze inni nie publikują w internecie i zastanawiają się, jaki jest sens udzielania się w serwisach literackich.

Poeta ciąży, jak wartość moralna.

Lepiej o nim zapomnieć i robić swoje

Przecież wszystko już zostało powiedziane. Mało tego, forma wypowiedzi, czy to strumień świadomości, czy inne takie, zostały zwerbalizowane. To, że mam problem z komunikacją werbalną i nikt mnie nie rozumie, przestałam się odzywać i wszyscy myślą, że jestem małomówna, skromna i przez to, co najmniej dziwna, to znaczy, że tkwi we mnie potencjał i może w końcu odkryję w sobie sposób na komunikację z otoczeniem?! Łeee tam, brednie na resorach. Widział ktoś brednie na resorach?! Spotykam się z pięknymi rzeczami, zaglądam do galerii, podziwiam cudowności przechadzające się w pogoni za…, no właśnie, za czym.

To, co rodzi się w mojej głowie, codzienne szaleństwo, które trudne jest do zebrania w formę. Rozmowy ze znajomymi, przyjaciółmi na kilka głosów jednocześnie i wszyscy się rozumieją, mimo, że osoby czwarte i piąte mgliście rozpoznają, co tym świrom znowu przyszło do głowy, nieźle się nawalili. Czy to znaczy, że odkryłam nowy sposób na ukazanie diabła w szczegółach? Ostatnio w rozmowie mailowej z jedną z poetek usłyszałam, że to, co pisuję, ona spostrzega jak partyturę dla chóru, a przecież słuch harmoniczny nie trafia się każdemu. Czyli mam przechlapane. Jeden z przyjaciół twierdzi, że tak kiedyś było z Pendereckim i w końcu wymyślił inny zapis muzyki. Zapaliło się światełko w tunelu, co nie znaczy, że ogarniam nostalgiczne dźwięki w głowie i potrafię je przekuć w słowa dla wszystkich czytelne i wolne od miotającego rytmu. Ale, ale, zważywszy na fakt, że z niektórymi czytelnikami przyjaźnię się i jednak słucham więcej niż mówię, wiem, że świetnie odnajdują siebie, szaleństwa, spełnienia i niespełnienia. Kiedy zdarzy im się być w miejscu, o którym pisałam, nagle olśniewa ich, że tu byli, moimi słowami, kolorami, czuciem… I teraz co? Mam się cieszyć, czy płakać, że za pięćdziesiąt lat moje prawnuki za czorta nie zrozumieją zwariowanej babki, która nosiła tatuaże, piła wino w bramie, jak nie było gdzie i spała pod mostem, bo akurat w hostelu nie było wolnych miejsc?! One ograną bezdomność i pętlę? Trzeci oddech poczują przy zaciąganiu się, no nieważne… Nie krępuję siebie w słowach od dawna, dopasowuję rytm do stóp, maluję w kolorze magenta. W poezji nie idzie tak, jak zamierzałam. Jedni wolą bezpieczne, okazjonalne wiersze, od święta narodzin, po tragedie narodowe i od olimpiady zimowej po kabaret w piłkę nożną. A inni bawią się w podglądactwo, czy ich wariactwa odzwierciedlają się w życiu innych. Forma jest ważna, bo ile można, lasy w pasy, domy w krowy, pipki w rybki, czy chlastu, chlastu. Wywoływanie iluzji to już magia, a jestem dopiero czarodziejką. Bezwzględnie krytycy namieszali mi w głowie, zaczną mnie nękać migreny i lęki. W tym przechadzaniu po teraźniejszości znowu pułapki będą pułapkami, a nie niezwykłym dołem ze skarbami templariuszy. Czuję, że tracę rozum, jak znowu rano zeżrę kocie żarcie zamiast płatków, proszę mnie od razu delete.

delete

No tak, na papierze jest to niemożliwe i nie byłoby tych wszystkich rozważań gdyby nie Internet, serwisy literackie, fora społecznościowe. Pewien rodzaj więzi czytelnika i publikującego w sieci przekonuje, że to jednak dobre miejsce dla rozsypanych w czasopismach, tomikach poetyckich, autorów. Gdzie po biegu na orientację, po całym dniu miasto wraca do siebie, szybko przerzucamy interesujące nas strony i tulimy oczy do meksykańskiego słońca, spędzamy czas w Australii. I mimo, że nie jest to nasz dom, a jedynie miejsce publicznego spotkania, traktujemy je jak własne.

Tekst ukazał się drukiem

Nr 5 Pogranicza

Do kupienia w empikach i na stronie http://pogranicza.pl/pogranicza-5-2010,195.html

kamienica nr 16

2011-07-22T01:21:00.000+02:00

trudno rozstrzygnąć która z nas dalej błądzi wzrokiem
rozpalone włosy ile można w nich ukryć
w bagno przez wyszczerzone okna
obserwujemy z obrzydzeniem
popędy są dla zwierząt i ludzi

widziałam wypuszczoną dłoń
w zaciśniętej twarzy całe gardło robi za durnia
ich zaloty niepodobne w smaku do wina

załatwi człowieka na boku
ktoś musi z nią rozmawiać przez ciche rozkazy
nie wiem z czego się śmieją durnowaci
wystawi im język
na chwilę wszystko stanie się jednym spojrzeniem

* Obraz - kamienica nr 16 - Wiktor Najbor
a wszystko z powodu wystawy http://artpubgaleria.blogspot.com/
http://wcieniuskrzydel.blogspot.com/

grono

2011-07-18T15:12:00.000+02:00

Alkohol podobno rozmiękcza mózg. Rozmiękcza nogi, ręce i całą resztę. Na drugi dzień dowiaduję się, że to co myślę i piszę jest bez sensu. I nie mam nic do powiedzenia, bo nie spijam drinków po nocach. Nie spadam do wody w sposób niekontrolowany.

eksplozja w jego głowie pojawiła się znienacka

latem w opowieściach konsekwentnie ale bez logiki

pachniał dzieciństwem gdy ja chroniłam przed

spojrzeniami z naprzeciwka i cóż z tego że rwał

pajęczyny i rozrzucał je po wodzie nadal stoję

w przeciągu ze szramą wzdłuż kręgosłupa wylewa się

ze mnie i kurczy surrealna bliskość pachnie

spacerami wzdłuż Warty wokół krzeseł które kiedyś

przetrę do korzeni

02.07.2009

* Zdjęcie Lee Price

upośledzona kołysanka

2011-06-23T14:59:00.000+02:00

Malina jest zbiorem ważnym i długim
do tych głębszych brakuje mu odwagi
inaczej mówiąc alchemikiem to on nie jest

przyszło mi do głowy w naszej obecności
ledwo wsunął się pod kołdrę
opór dłoni przezwyciężył język

zabrakło milimetra do gdybania
Malina ociera plecy gdzieś na niwie
problem w tym że nie zaczekał

rozklekotana walizka
doprowadza zmysły do szaleństwa
brakuje studni

lodowata woda właściwie zwiąże noc
zodiakalnie to nic nie znaczy
tylko tyle że Malina posiał wianek

* Obraz Max Sauco

na chwilę

2011-06-15T17:18:00.001+02:00

od dawna chciałam ruszyć z miejsca
a to trudno złapać równowagę innym razem
tamuję krew pływając w rzece na dnie

w zapomnieniu najlepszy jest intensywny zapach
ile energii potrzeba by pozbyć się spomiędzy ud
każdy ruch z fantazją odbija ślady

znowu nie rozmawiamy
ostatnio częściej się spieszę
a on mówi takie rzeczy

rozbijam o nie kurz
inni tracą życie w pożarze
pracę z dnia na dzień

roznoszę nieznajomym
pamiątki od Gaudiego

* Obraz Caleb O'Connor

wiosenne milczenie

2011-06-10T21:25:00.001+02:00

"List półprywatny o poezji" - odpowiedź Czesława Miłosza na list Kazimierza Wyki z 1946 roku.

Fragment

"Trzeba raczej ubolewać, że w Polsce, ile razy ktoś chce przemawiać na tzw. wielkie tematy, tyle razy wpada w romantyczną manierę, co rzekomo jest wiernością dla tradycji, ale tradycji obciętej o sporo stuleci. [...] Ze smutkiem stwierdzam, że w tej chwili literatura polska wkracza w renesans romantyzmu. [...] Dla Polaków to, co romantyczne, to już ładne, już wielkie, już patriotyczne, już narodowe, już ogólnoludzkie".

Myślę, że piszący mogliby zajrzeć, przeczytać i zapamiętać.

Cieszę się, że moja alienacja powoduje, że nie popadłam w manieryzm, który obserwuję w niektórych środowiskach literackich.

żeby nie zabić

2011-06-10T15:53:00.000+02:00

dotarłam do końca

piszę listy potrzebne do życia
o obciętych piersiach
opłakiwaliśmy jedną w dzień
druga leżała z kiełbasą

śmieszne to było
dlatego przestaliśmy rozbierać się spojrzeniami
wchodził w kąt zniecierpliwiony
bez wstrętu do blizn

doskonałe trafienia
wchłaniały bez udawania

ostatni rok
wte i wewte
ciemno
w butelkach po piwie
mogę zatrzeć ślady

chciałabym aby krzyczał
nieustannie żartując
przezwyciężylibyśmy
przynajmniej siebie

* Obraz Krzysztof Schodowski

struktura pożegnań

2011-06-08T09:28:00.002+02:00

ciężarówki przechylają zakręty
w domu kobiety smażą kiełbasę z cebulą

dosypałabym majeranku
lubczyk twardnieje w trzewiach
czuję się jeszcze bardziej sierotą

zapytałam na wszelki wypadek
nie odpowiadaj
przecież gadanie do siebie
nawet z helem przy wdechu
nie śmieszy kiedy stopy parzą
a nie ma jeszcze lata

czuję ból gdy wołam
i nikt nie wie czyja to krew
drzwi trzasną zanim zdążę się odwrócić

zerwałam z nim znajomość
na przebudzenie

* Obraz Max Sauco

chemia

2011-06-01T23:25:00.000+02:00

dzikie koty znoszą ślimaki zamiast myszy
widziałaś rozlazłe portrety na ścianach
pokoje wciąż pachną tak samo
śpiącymi koszulami przecieram okna

to nieprawda że umysłowo chorzy
pod aloesami w bibliotece
kurują stopy w miskach przeznaczonych
do wylęgu młodych

codziennie tak samo klnę
w kartonach letnie sukienki
ślubna pościel przysypana ziemią
na kolejne miesiące

znoszę jajka na wszelkie sposoby
sałata rośnie gdzie popadnie
w miejscu piersi nie mam żadnej pociechy

* Obraz Max Sauco

Ogłoszenie - uszycie strojów dla chóru

2011-05-27T09:59:00.000+02:00

Szukam, przeszukuję net i już opadałam z sił

Szukam kogoś, kto uszyje stroje dla chóru

ok 30 szt.

coś lekkiego, zwiewnego ale elektryzującego wzrok

w formie poncza

margarithes@gmail.com

no proszę - niech mi ktoś pomoże!

narzucanie skojarzeń koniecznie bezgrzesznych

2011-05-26T14:30:00.003+02:00

wywlekam jego zapach
wspomnienie pierwszej miłości
dzisiaj strzeliłabym sobie w łeb

jest wszędzie
medale porozrzucane
okrężna droga do nieba
i zrośnięte brwi

dla towarzystwa nie będziesz miał okazji
bo skąd możesz wiedzieć
co wieczór dla świętego spokoju
w zakamarkach szuflad uprawiam zaduszki

brakuje różnych stanów
tylko kolor barszczu ten sam

wciąż palę
zaraz lato i dzień dłuższy
skóra na marginesach datowana
przydatność torturuje oddech

nie interesuje mnie gdzie się zasiedziałeś

gniazdo drozda puste

odwrócona plecami
spoglądam wszędzie krzyżując
pożądanie z kuchennym stołem

uporczywie przypominając wzwód
z każdym dzwonkiem
podnoszę rękę

* Obraz Jarosław Kukowski

dyrdymałki radykalne

2011-05-25T18:14:00.000+02:00

świętuję w dzień kobiet
nie jestem poetką
kartki utknęły w spamie

teksty zamiast kwiatów
układają się w dywan
na którym z Bukowskim
pijemy piwo

wkłada we mnie ręce
kiedy zdyszana budzę się nad ranem
seks jest niezdrowy
a poezja przereklamowana

* Obraz Max Sauco

WOODKID - Iron

2011-05-22T00:30:00.000+02:00

rówieśniczki

2011-05-17T08:42:00.003+02:00

mój mężczyzna w intensywnym wietrze
zrzuca więcej krwi niechętnie cudze typy
tego nie daruję bo nie

mogłabym zamienić głowę z Penelopą
tylko po co zapłodnione komórki
dręczyć brakiem rąk do pary

później słyszę śmiechy
pod kołami użalam się
grzebią dość konkretnie

uwolnić dżdżownice
powrotem do piasku
i tak źle

natarta skóra
pod kolanami
zerkam
wciąż tam są
coraz szybciej
na dodatek

no właśnie
na dodatek

* Obraz Zdzisław Beksiński

Fink - nowa, genialna płyta :)

2011-05-09T17:44:00.004+02:00

Zjawiskowe wideo :)

Nominacja do Silesiusa - Second life. Krzysztofa Niewrzędy

2011-05-02T19:22:00.002+02:00

Książka Krzysztofa Niewrzędy przeleżała między nutami dwa tygodnie. Ciągle coś mnie od niej odrywało, kiedy patrzyłam na czerwony grzbiet. W końcu któregoś wieczora, kiedy leżałam w łóżku rozmyślając o sensie życia i o tym, że wszystko jest bez znaczenia, sąsiedzi za ścianą podkręconymi basami spowodowali, że wyszłam z siebie. Zrobiłam kawę, opatuliłam się w co tylko było pod ręką, i wtedy ponownie zaczęła mnie przyciągać energetyczna czerwień okładki. Pomyślałam: "no dobrze, Krzysiek, to chyba jest ta noc".

I przeczytałam niepozorną rymowankę: czytaj dalej

portret kieszonkowy

2011-05-01T20:00:00.003+02:00

brzydzą ją biodra rytmicznie
odwraca wzrok zapamiętany
dźwięk odbity od podniebienia
intensywnie wkurza sąsiadów

trudno powiedzieć co wyraża jej twarz
chociaż usta ściąga razem z majtkami
przyciskasz do nosa zapachy
w transie nie widzisz że się rumieni

każdy wieczór jest miły
z wiekiem światła gasną nad ranem
buty przesuwasz coraz bliżej drzwi
wszystko ucichnie

dużo później
winda zjedzie zbyt szybko
rzeczy się zrobią za miękkie

* Obraz Ann Baade

w zdrowym ciele

2011-04-22T16:32:00.000+02:00

Malina zgubił klucz od drzwi
gołymi stopami spierał się z każdym
z przechodniów

paradoksalnie jest tego tyle
że Rosja mogłaby nie pomieścić
z tych wszystkich historii

nie pamięta imion
zrobiło się chłodno
od zdjętego ciężaru

tracę sztywność
wróciliśmy do poprzedniej figury
Malina leży na wznak

brakuje mu powietrza
nagle wybiega z pokoju
krzyczy coś
że późno i budzik

właściwie przez niego spóźniam się do pracy
z zimna marszczę nos
oprócz kluczy przyniósł pomarańczę

trudno się w tym wszystkim połapać
męska logika bywa przezroczysta
znowu zachciało mu się tarmoszenia
spadłyśmy na podłogę

* Obraz Larissa Morais

bliźnięta

2011-04-18T00:05:00.000+02:00

odeszły lazurowe wody
położymy się na plecach
biorąc pod uwagę ogień

paruje ziołami
uśmiecham się do piersi
do tych wszystkich dłoni
co mogły je mieć
i ust które miały

już się nie palę
zabieram palce
kiedy na nowo ustawiasz
kręgosłup
zaciskam zęby

ręce prowadzą aż do połknięcia
wprost do przepaści

* zdjęcie Max Sauco

uchodzi na sucho

2011-04-15T23:26:00.001+02:00

nie mówcie o Arkadii
najlepiej o niczym
orgie umarły razem z królem

ci co zostali
okupują kuchenne schody
z czystym sumieniem

wolę Lema od Limy
kojarzy się z tasiemcami
długi lot z latawcem

nawet nie zauważą
wydrukowanego teksu
na leżance

czytamy dzieciom bajki
o literaturze faktu możesz pomarzyć
do playboya chłopcy stoją od piątej

w piątek tylko kierowcy taksówek są trzeźwi
w wieczór niespodzianek z gwiazdami
wspieramy demokrację

od pasa w górę trudno rozpoznać
w kobietach zniewieściałych mężczyzn
z punktu widzenia mody powiększanie piersi
dla mnie masowy plagiat figury

* Obraz Jarosław Kukowski

inicjacje

2011-04-13T00:25:00.001+02:00

podwójny status wyjaśnia sztorm
swobodnie rozmawiamy o lodach w dopełniaczu
mam niewiele wspólnego z dziewczyną w labiryncie
chociaż co jakiś czas zanoszę jej kawę z miodem
freski na ścianach zataczają koło

gdzieś w dolinie
w świerkowym lesie
ciuchcia się wdziera pomiędzy kamienie
dziury w niebie powstają przez lęk
we wnykach co popadnie wije się i jęczy

idę ostrożnie
chłopcy dorżnięci szczytują
w windzie dotykam pragnień
z osobna spadają szybciej niż myśli

do rana tańce jak w dziadach
trudno oderwać z pięt pęcherze
unoszą się w klatkach
wyjście na lód grozi śmiercią

po burzy słońce w milczeniu
wypala we mnie podświadomą
linię skojarzeń pozawerbalnych

* Obraz Caleb O'Connor

struktura pożegnań

2011-04-09T00:30:00.000+02:00

Tam gdzie nie dochodzi nóż

2011-04-05T08:49:00.001+02:00

Czasami siadam i piszę. Innym razem nie mam kiedy i zapominam. Wtedy nie odpowiadam na listy, bo zamiast ubrać buty i wyjść na spacer idę do niego. Przyciskam zieloną słuchawkę, a on gra akurat w szachy. Nie jest cienki, nie mów tak! Tylko dlatego, że nie chciał im powiedzieć, że umarło mu dziecko, a żona z rozpaczy wczołgiwała się wieczorami pod samochody?! Pomyślałam, że mogłabym jej ulżyć, ale zaraz wyrywało się ze mnie dies irae. Nauka nie poszła w las. Zostałam wyszkolona; tak się złożyło, że nie jestem wystarczająco idealna. Dla nikogo! A jak dla nikogo, to w ogóle. Zabrakło dla mnie tego rodzaju pamięci, a raczej puszczania w niepamięć. Kiedy inni zastanawiają się czy to musi boleć, mnie już dawno boli. Słucham ich i płaczę, pies liże moje stopy i tylko wtedy piję spokojnie piwo. Nie słyszałeś co powiedziałam? Nie, nie powtórzę, że jej ból czuję na wskroś, a może nawet bardziej. Oczywiście, że mija; późną nocą, kiedy wymęczona zrzucam jego trampki i skarpety z bambusa. Zmywam uśmiech i kładę się wzdłuż telefonów z budzeniem na szóstą. Zostaje mi trzy i pół godziny snu. Jedziemy do lasu, tam gdzie zawsze chcieliśmy zamieszkać na emeryturze. Dom jest duży i nikt się nie kręci po okolicy. Tylko ta wilgoć wśród soczystej zieleni. Nie mogę zrozumieć kiedy pytasz: "czy woda jest czerwona?" Wierzę w każde słowo zanim zdążysz je wypowiedzieć. Taka jestem, a ciągle udowadniasz mi, że to ja nie chciałam budzić się rano z nogą na twoim biodrze, a drugą między udami. Moglibyśmy mieć dziecko; brałbyś je za rękę i układalibyście żołnierzyki w szeregu. Wtedy nazywalibyśmy siebie rodziną. Nie czułabym tej zapadniętej ciszy. Nie miałabym za krótkich nóg, nie miałabym cięć na nadgarstkach. Nie mierzyłabym piekarnika. I tak nie wchodzę. Kiedy wrócimy do domu o piątej pięćdziesiąt dziewięć wyprowadzę psa na spacer. Ułożę się równo pod śmieciarką i kiedy będziesz wyjeżdżał nikt z nas nie będzie już mówił, że nic nie zrobiliśmy.

* Obraz Max Sauco

śnienie

2011-04-04T14:44:00.000+02:00

Leży przede mną „Nieznośna lekkość bytu”, a za kilka dni idę do teatru na spektakl „Kubuś i jego pan”. Byłam w minionym roku, ale przyjaciołom się nie odmawia, bo ze mną niby tak wesoło, tak przyjemnie, tak dobrze. A przecież uwielbiam Kunderę. I tak sobie myślę, że ze smutku się nie umiera. Nawet, jeżeli ten smutek drąży skałę. Dzień po dniu, dzień po dniu, mam wrażenie, że nigdy nie było inaczej. Kiedy leżę wieczorem i liczę puste łodzie, jakaś strona mnie odpływa. I niby już śpię, ale to wcale nie jest sen. Wtedy zaczynam szukać spokojnego miejsca. Gdzie nie ma tego jazgotu, dziwacznych stworzeń, jedzenia modyfikowanego genetycznie, gdzie nie ma Internetu. Nie żałuję sobie. Więc pakuję się do jednej z łodzi i płynę z prądem. Możesz to zobaczyć, pod warunkiem, że masz wyobraźnię, jakieś multimedialne albo inne zdolności. Ciągnie się to niebo nade mną i ciągnie, słychać śpiew ptaków, no i oczywiście słyszę mężczyzn! Do cholery, przecież nie miało być żadnych mężczyzn. Krzyczą z daleka, że szukają kobiety. Macam się po piersiach, nie mam piersi, no proszę cię Małgośka, w co ty nas wpakowałaś. Byle nie było z tego chorobowego. Chwileczkę, wróć! Wywalam scenę z męskimi głosami i transformację płciową. Zdecydowanie jestem kobietą, z obfitym biustem i śpię na plecach, a w zasadzie odpływam. Uwielbiam ten kraj, nic się nie rusza, nic nie mówi, nic nie krzyczy, nie stroi fochów. Bogato jest i zdrowo. Nie znam położenia geograficznego tego miejsca, ale z pewnością płynę na zachód. W końcu odważyłam się wstać, obciągnęłam spódnicę, ręką przeciągnęłam po gładkiej szyi. Każdego wieczoru moją kobiecością powinien zachwycać się mój mężczyzna i pieścić od kostek. Nie! Nie od kostek - od palucha! Pochylać się na wszystkie strony i w tym jednym wypadku, chaotycznie przebijać mur. Im więcej uderzeń, tym silniejsze doznania. Głowa na wysokości stóp i choćbym miała z tym murem nad głową wisieć pół dnia, to ja poproszę do tego snu tego jedynego mężczyznę. Mojego, którego nie zalewa krew, kiedy używam jego ręcznika i zapada się we mnie idealnie, tuż przed spuszczeniem rolet w sklepie z nabiałem. A skąd ten sklep na tym odludziu? Coś musimy jeść, w przeciwnym razie stracimy energię i lipa z wiosłowania. Rozmawiamy o głupstwach. Opowiada mi, dokąd wypłyniemy jutro. Ile węzłów powinnam zrobić, żeby wrócić w to samo miejsce. Zaciągam się głęboko i wracam. Ktoś na dole słucha wiadomości, w oknach naprzeciwko palą się światła. Wychodzą ludzie, widzę ich tyłem. Pod oczy wklepuję krem na hemoroidy. Spróbuję przeżyć kolejny dzień. W windzie dwóch mężczyzn umawia się z dziewczyną na seks. To budzenie się jest okropne, nie znoszę tego. Kiedy wychodzę z windy koleś mruga okiem, ma do tego prawo, jednak rzucam przelotne zaklęcie: obyś na niej zdechł! No i znowu ten fatalizm.

http://felietony.allarte.pl/2011/02/08/snienie/

Uczucie bezpowrotnej utraty

2011-04-03T16:39:00.000+02:00

Zasypiała jak zwykle około drugiej w nocy. Na brzuchu. Ręką błądziła w przestrzeni, która robiła się gęsta. Głosy zaczynały do niej mówić i już odpływała w tym przedziwnym monologu, kiedy dzwonek telefonu zagłuszył ich ostatnie słowa. Nadro coraz częściej miał więcej odwagi po alkoholu. Zawsze chodził tam, gdzie nigdy nie była i znajdował wymówki, aby do niego nie przyjeżdżała. Pytała, dlaczego kiedy mówi o bliskich, jej nie wymienia. Powtarzał, że to są jej osobiste problemy i regularnie spacerował w piątkowe noce, sobotnie noce, czasem w środku tygodnia. Po namyśle odkładała płacz do rana i pozwalała ryć w sobie do utraty uczuć. Przez dwa lata, kiedy zaglądał do jej ogrodu, pracował rzadko. Nie był typem skłonnym do utraty prawa do telewizji a tym bardziej rozwijał niezwykły dar do mitomanii. W dalszym ciągu zapowiadał wydatki, coraz to bardziej luksusowe pragnienia. Wykazał przy tym ciągoty do różnych ziół i piwa. Te żarty i przechwałki, brakowało tylko medali za odwagę. Amatorsko filozofował i zawsze inni byli winni, nigdy nie zastanawiał się, co ona czuje, szczególnie wtedy, kiedy wywoływał w niej poczucie wyższości. Siedziała w milczeniu na łóżku. Tak mijał poranek. Smarowała kromki, parzyła herbatę. Zakładała płaszcz, sznurowała buty i właściwie dzień za dniem ciągnął się donikąd. Wytyczała granice w pracy, precyzyjnie odmierzała na szalkach konstrukcje wykonane na specjalne zamówienie. Unikała chętnie gadających o niczym. Nadro czasami siadał obok niej i nie czuła się zniewolona, wtedy jego obecność miała kształt pachnącego chleba z solą. Rekompensowała różnicę poglądów, kupując mu buty na wszystkie pory roku. Sweterki, koszulki, spodnie, wypełniała szuflady bokserkami, a półki książkami i płytami. Lubiła spoglądać w jego niebieskie oczy, kiedy cieszył się jak dziecko z białej koszuli. Napełniali kieliszki winem, jednak ona nie myślała – wierzyła. Wierzyła, że gra główną rolę, zbyt realistyczną. Okazała się zbyt drugorzędna, szczególnie, kiedy słodko zniżał głos, żeby osiągnąć cel…

* Obraz Alyssa Monks

kolokwializm sentymentalny

2011-03-31T21:28:00.002+02:00

te wszystkie okazjonalne kartki
nad Pacyfikiem rozważałam palcem czy w sprawie wojny

pacyfistyczne wywody nie są zbyt archaiczne

marzę o innych czasach
takich po detoksie
szlachetni ludzie powtarzający za tłumem
niekoniecznie na własną melodię
bez tych wszystkich alikwotów
co to wprowadzają zamęt wielopokoleniowy

dlatego wkładam stopy w twoje trampki
idziemy
kulturalna małpa
na sznurowadłach trudno się powiesić
przez nieuwagę głową w dół
ludzką wyobraźnię bajki o smokach
wydają się takie realne
gadasz do mnie o czym śnimy

w miejscu zegarka kolejna dziura
i nikt się nie martwi
przywiązujesz się
melodią którą śpiewaliśmy latem
o waniliowym niebie i deszczu żółtych kwiatków
to właśnie mój
drogi
mieliśmy wspólne podobne do tych
z podróży do Indii

daleko a może jeszcze dalej

otwieram oczy
nagle bycie człowiekiem
okazuje się gatunkiem zagrożonym

* Obraz Jarek Kukowski

bo to skaranie boskie z tymi paszkwilami

2011-03-28T10:27:00.002+02:00

nie przeniosę się do Ameryki bo kto mnie tam będzie odwiedzał
obejdzie się człowiek
córką diabła zamiennie z burą suką
za to naczelny został głupkiem

tak
ostrzegałeś mnie bym samotne wieczory zamieniła
na ciche pluskanie

dzisiaj świeci słońce i pójdę na spacer
godzina po skałach
to jak dwie po górach

wczoraj piłam piwo z jakimś gościem z królewskiego rodu
pod koniec prawie mi się oświadczył
wiem
prawie robi wielką różnicę

przecież to zaledwie minął rok
i dalej bez zasłonek
w oknach tylko kwiaty
szczególnie rozrosły się figi

jest dziesiąta
nie słyszę wiatru więc sobie idę
ptaki wyjątkowo huczą
mam nadzieję że będą dla mnie wyrozumiałe
obawiam się że mogę tu utknąć na zawsze

człowiek mający równo pod sufitem
odwrócił się i wyszedł

* Obraz Jacek Witczyński

bojkot

2011-03-24T12:13:00.000+01:00

wróciłam przekonana że jesteśmy gotowi na wszystko
a to nieprawda
ciągle muszę uważać
jakbym nie miała przy sobie duszy czy tego czegoś
co się traci za jedną pensję

kiedyś wierzono że za obola
a może niebawem to wszystko będzie bez znaczenia

ciągle muszę uważać
na przejściu dla pieszych ściąga mnie na lewo
a przecież nigdy nie dostałam nagrody
tylko faceta który wprowadza zamęt
mógłby jeszcze żartować
wtedy jądra unoszą się i potrafię się dobrać do rzeczy
bez tych wszystkich impulsów

tak
czasem zdaję się na niego i później nawet stół nie pasuje
do nóg pozostaje przywiązać cegłówkę
i fruuu
gdybym miała się na nim oprzeć
myślę że nie ma tylu kamieni w okolicy

* Obraz Jacek Witczyński

Wyjątek potwierdza regułę

2011-03-22T09:43:00.002+01:00

Ciągle mi się coś przytrafia. W zasadzie na każdej płaszczyźnie. I kiedy znajomi na moje pytanie: „co słychać?” – odpowiadają, że nuda, czy stara bieda – myślę, że rzecz tkwi w wychodzeniu. Nie tylko z domu, ale przede wszystkim do innych. Można się oddalić od natury, ale natura jest w nas i jednak ciągnie do stada. A kiedy już w nim jesteśmy, dzieją się „cuda wianki”. Przynajmniej u mnie tak jest. Czytaj dalej

* Obraz Caleb O'Connor

emigrantka

2011-03-21T10:12:00.002+01:00

zaklinanie wiatru i śniegu
ma niewiele wspólnego z kabałą chociaż
John Dee dywany wieszał na ścianach

uczę się chodzić po wyspie
byle nikt nie wrzeszczał do ucha
o stanie wojennym

pamiętam doskonale
puste trzepaki
a w nocy łatwiej
o kulkę z pistoletu

nie udaję
mam kompleksy
po czerwonym serze i słonym maśle
w konkursach o Związku Radzieckim
najbardziej bolało poczucie ograniczenia
nie tyle umysłowego co werbalnego

zakazy spowodowały wczesne dojrzewanie
w drzwiach cukierni stanął urzędnik
w butach ciasnych bardziej niż zwykle

nic się nie zmieniło
sloganami wytarte twarze
pracuję za grosze

tyle z tego że Lenin zniknął z półek
a pod dywanem
wszystkie świętości

ciągle myślę
jutro będzie po wszystkim

* Obraz Pamela Wilson

predestynacja

2011-03-18T00:25:00.002+01:00

WTOREK, 13 LIPCA 2010

kiedy przestaliśmy być gośćmi
a każda rzecz rozumiała się bez słów
zaciekawione cienie
o każdej porze zręcznie wtulone

w ulgę
ściany przewracały sąsiadów na drugi bok
a rano margaretki roznoszące śmiech
po poduszkach odciski
przelewane przez palce włosy

wrośnięte w piersi
drżąc od szeptu
i jaśminu

stawia cię na baczność
nieważne gdzie wiążesz krawat
ćwiczę twoje imię codziennie
na wieki wieków

* Zdjęcie Rafał Babczyński

sZAFa - najnowszy numer - ZAPRASZAM

2011-03-12T21:06:00.002+01:00

Doczekałam się. Otworzyłam w biegu szafę, wytargałam szarą sukienkę, do niej turkusowy szal. Przeciągnęłam się przed lustrem - wiosna - wywołuje ochotę na coś nowego. To uczucie wzmaga się i wzmaga. Pęcznieję i tak być nie może! Wciąż pozostają u Was w czasie czytania zasłonięte okna. Jakbyście chronili się przed rozkwitającymi drzewami i zamiast w teatrze czy na koncercie siedzicie przed telewizorem. Deprymujące jest takie oczekiwanie czytelnika. Zdążyłam wypić espresso nad oceanem i wtedy pomyślałam o zjawiskach poetyckich, które krążą w obiegu - niewątpliwie zawisły jako pierwsze. I tutaj obudzicie się z letargu. Intrygujące polemiki, krytyczne przypomnienia, nowe zbiory wierszy, eseje, felietony, muzyka, wywiady! Zmianie ulegają nie tylko tematy poruszane w prozie. Naszą świadomość kreują obrazy i nikt nie poczuje się tutaj obdarty. Wręcz przeciwnie. Myślę, że moja poetycka koślawość pozwoliła jednak zachować równowagę i sZAFa jest pełna… I kto za tym stoi?! Poczytajcie sami.

W numerze:
POEZJA:
Marcin Badura, Marek Czuku, Rafał Grabiec, Tomasz Hyracz, Jarosław Jabrzemski, Beata Patrycja Klary, Michał Kulpa, Daniel Madej, Jakobe Mansztajn, Petar Matović, Katarzyna Michalska, Łukasz Młynarczyk, Maciej Modzelewski, Tomasz Piekło, Bartłomiej Pietraszuk, Małgorzata Południak, Dorota Ryst, Vladimir Stojnić, Krzysztof Tomanek, Dominik Wacko, Izabella Wageman, Mateusz Witkowski, Tadeusz Zawadowski, Szymon Zięba.

PROZA:
Jakub Antolak, Justyna Barańska, Natalia Cichy, Maksymilian Dymitr Czornyj, Mirosław Gabryś, Tomasz Góraj, Jack Red, Agnieszka Rykowska-Kowalik, Jurata Bogna Serafińska, Sławomir Majewski, Ewelina Nakielska, Julia Plesnar, Krzysztof Półtorak, Małgorzata Południak, Mariola Preisert, Renata Putzlacher, Milisav Popović, Konrad Staszewski, Dejan Vukićević, Maurycy Witkowiak, Miloš Živanović

ESEJ; FELIETON:
Jacek Durski - O Janinie Łuckosiowej
Gosia Kasperska - Coetzee i Kapuściński - próba zestawienia afrykańskich motywów twórczości
Bogdan Miklusz - "Tour De Pologne czyli historia przypadków"
Małgorzata Południak - "Jutlandzkie mosty"
Klaudia Raczek - "Poł-owicznie"
Mariusz Raniszewski - "Strach mediów publicznych", "Szafy pełne filmów"
Jarosław Sujczyński - "Dwa, trzy słowa o tej historii opowiadanej przez idiotę..."

FOTOGRAFIA-GRAFIKA-MALARSTWO:
Andreea Victoria Anghel, Karina Barańska, Barbara Cygan, Cameron Gray, Oleksandr Hnatenko, Artur Mieczkowski, Marcin Mierkiewicz, Thy Mournia, Maciej Mutwil, Krzysztof Półtorak, Jan Rufel, Dorothy Shoes, Aleksandra Teresińska, Przemysław Walocha

sZAFa PREZENTUJE:
Zespół iNNi

KRYTYKA LITERACKA:
Anna Cybulska Jerzy Szatkowski Żywosłowie * Marek Doskocz "Zbawcy i literackie fetysze", "O podróżach w czasie", "Lekcja angielskiego" * Arkadiusz Frania "Zagadki Zegadły", "Rzecze ojciec do syna" * Ewa Klajman-Gomolińska "Wiesz o mnie tyle, ile zliżesz" * Krzysztof Mróz "Karina Barańśka - między realizmem a humanizmem" * Iwona Pawełczyk "Zabawy i literackie fetysze", "Synteza innej codzienności" * Mirosław Pisarkiewicz "Noktrum na dwie osobowości", "Krótka era kalendarzowa" * Teresa Rudowicz "Sławomir Płatek Bez imienia", Bartosz Sadliński Zbrodnia Ikara *Jurata Bogna Serafińska "Świat od dawna nie jest rajem" * Aleksandra Słowik "Poznajemy się po wierszach", "Sezon na przegląd tego, co w tobie" * Bogusław Zdenowicz "Aleksandra Słowik - kobieta podszyta", "Tomasz Piekło - z offu"

WYWIAD:
Marek Doskocz z Januszem Rudnickim
Łukasz Jasik z Quiet Things That No One Ever Knows
Łukasz Jasik z Fish'em
Łukasz Jasik z Roboty na wysokościach
Mirosława Majewski z Tomaszem Żółtkiem
Jerzy Reuter z Ewą Klopsik
Jerzy Reuter z Agnieszką Lingas-Łoniewską
Jurata Bogna Serafińska z Krzysztofem Graboniem

MULTIMEDIA:
Marek Doskocz z Januszem Rudnickim
Łukasz Jasik z Quiet Things That No One Ever Knows
Łukasz Jasik z Fish'em
Łukasz Jasik z Roboty na wysokościach
Mirosława Majewski z Tomaszem Żółtkiem
Jerzy Reuter z Ewą Klopsik
Jerzy Reuter z Agnieszką Lingas-Łoniewską
Jurata Bogna Serafińska z Krzysztofem Graboniem
Łukasz Jasik "Duchamp", "Picabia"
The Damned - Stab Yor Back
Diary of Dreams - The Curse
Rufus Wainwright - Oh What a World
Ścianka - Białe Wakacje
CeZik - Biała flaga

statystycznie

2011-03-11T21:27:00.000+01:00

Dzisiaj moja córka skończyła 20 lat
na mój drugi blog, od lutego 2009 roku weszło 40 tysięcy osób, 3,5 tysiąca napisanych komentarzy.

A ja ciągle szukam sensu tego wszystkiego

miłego weekendu

espresso nad Atlantykiem

2011-03-05T23:50:00.000+01:00

popijam coca colą kolejne kilometry
i nie interesuje mnie że nie wiesz kim był Marco Polo
że to bzdury które nic z tobą nie robią

siedzisz sobie za biurkiem w cudnym dla chłopców garniturze
na jednej ścianie wisi tryptyk z Maroko
na drugiej wyschnięte szyszki
z jakichś lasów
nie pamiętasz mimo że powtarzałam trzy razy

nie widziałeś portu w Pireusie
a Peloponez kojarzysz z aktorką
na tej zasadzie można się rozmieniać w nieskończoność

palisz jak smok
a kiedy Sara zwraca uwagę na kolor skóry
tradycyjnie zostaje wrogiem
mimo że jest źle ubrana i mówi z dziwnym akcentem

śmiejesz się z niej
bo nosi dobytek w reklamówce
i nie może znaleźć miejsca pod kościołem

na deser ciasto z torebki
a lasy w Amazonii i tak giną
więc lejesz wodę do wanny już ósmy raz w tygodniu

mówisz do mnie
co ja mogę
przecież jeżdżę rowerem
segreguję śmieci

dlatego leżę w pustym łóżku daleko od domu
od dawna tu nikt nie pali
bo płuca
zawroty głowy

to i tak nic nie zmieni
więc popijam kawę wpatrując się w hiszpański punkt

Lars Danielsson and Leszek Mozdzer - Suffering (Danielsson)

2011-03-04T23:03:00.000+01:00

Raz Dwa Trzy - Trudno nie wierzyć w nic

2011-03-04T22:10:00.000+01:00

Uprzejmie donoszę

2011-03-01T10:04:00.003+01:00

Kochanie!

Dziękuję, że martwisz się o moje samopoczucie. Dziękuję również za listę książek i dwa kaktusy. Książki kupię już w poniedziałek. Kaktusy nie wiem kiedy wysadzę – nie mam ani ziemi, ani doniczek i chyba chęci. Wieje, więc wiesz: leżę w łóżku i staram się przetrwać zimę. Pewnie zastanawiasz się, co jadłam, co piłam? Ale to wszystko nie jest ważne. Jest taki autor, który swoimi nienagannymi manierami mógłby zawstydzić niejednego mężczyznę, no może oprócz Ciebie. A wiedzą muzyczną niejednego adepta tej sztuki. Tutaj przepadasz z kretesem. Kto dzisiaj pisze listy? No może oprócz nas. No, kto? Sztuka epistolarna wymiera, tak samo jak wieczne pióra, czy papier czerpany. A on mi przysłał swoją książkę „Listy hipotetyczne”. Znasz Zygmunta Marka Piechockiego?

czytaj dalej http://felietony.allarte.pl/2011/03/01/listy-hipotetyczne-recenzja/

rasowe życie

2011-02-26T10:45:00.001+01:00

nie ma gdzie się wybiegać
a rower w deszczu najlepiej ogrodzony
więcej stoi
za sprawą sztormu
fale wydłużają myśli
a cicha droga wzdłuż przestała istnieć

kiedy tak wywija się na lewą stronę
słyszę urywki Monty Pythona
i nie czuję się z tego powodu wyjątkowa
nie
wręcz przeciwnie

jakiś tam mecz
chłopcy miarowo wyginają głowy
tylko po to aby łyk po łyku
ciemnego portera nie odmawiam
rankiem powiedziałabym zamiast dwa poproszę

z nudów dopinguję
a później godzina do przodu
akcja słabnie

wszyscy walą nogi na stół
i zaczyna się codzienna gadka o znanych kobietach
Thatcher znają wszyscy
mnie nikt

Thought of You - by Ryan Woodward

2011-02-26T00:02:00.000+01:00

artpub kultura

2011-02-25T20:39:00.000+01:00

3 ulubione dzieła - Małgorzata Południak

Jakie ze swoich prac lubisz najbardziej, albo darzysz szczególnymi względami?

Ty razem pytanie zadaliśmy poetce, Małgorzacie Południak.

Oto co odpowiedziała: http://artpubkultura.blogspot.com/

Laura Veirs - "July Flame" Official Video

2011-02-24T21:04:00.001+01:00

panoramki

2011-02-20T01:34:00.000+01:00

Paweł Brzeżek mówi, mówi, mówi

2011-02-16T14:34:00.000+01:00

O tu mówi http://www.allarte.pl/MTAwNjc_df7235,tte--tte---kryzys-malgorzaty-poludniak.html

Poza tym to ciekawe czytanie

dziękuję

podmiot liryczny mści się na autorze

2011-02-13T15:50:00.000+01:00

Lata lecą i lecą. Ludzie mówią i mówią, a inni piszą i piszą. Zawitało do domu moje dziecię i od słowa do słowa wyznała mi, że ktoś tam powiedział, że czytał moje wiersze i że ciągle piszę o sobie i o sobie i ile można o sobie. I tutaj moi drodzy podstawowy błąd. Nie można utożsamiać autora wiersza z podmiotem lirycznym. Czy to ważne, kto się przyczynił do powstania wiersza i kto jest peelem, a kto nim nie jest? Czy autor malujący na murach, maluje swoje życie? Czy pisząc o kobiecym ciele, znaczy, że mam na twarzy wypisane pożądanie?! No proszę czytelnika, czy aż tak źle uczą w szkołach? Treść wierszy jest tylko oddziaływaniem autora na czytelnika. Swoboda w myśleniu powinna oderwać nas od rutyny, od pakowania w szufladkę. Dziękuję za zrozumienie.

kryzys

2011-02-07T17:27:00.001+01:00

kryzys

i dlatego wolisz stać na wietrznej ulicy
pochłonięty wystawą YSL w pobliskim centrum
gdzie wszędzie wiszą tabliczki informacyjne
droga ewakuacyjna

a to nie jest tak jak w wierszu
Powiedziała to w taki sposób,
że musiałem odwrócić się od niej.

można się odwrócić od dębowej szafy
i na pięcie w gabinecie szefa
od żebraka w przejściu podziemnym

zapytałeś
wyjaśniłam

tam gdzie umierają pragnienia
nie ma napisów końcowych

* Obraz Caleb O'Conor

grono

2011-02-07T08:20:00.002+01:00

eksplozja w jego głowie pojawiła się znienacka

latem w opowieściach konsekwentnie ale bez logiki

pachniał dzieciństwem gdy ja chroniłam przed

spojrzeniami z naprzeciwka i cóż z tego że rwał

pajęczyny i rozrzucał je po wodzie nadal stoję

w przeciągu ze szramą wzdłuż kręgosłupa wylewa się

ze mnie i kurczy surrealna bliskość pachnie

spacerami wzdłuż Warty wokół krzeseł które kiedyś

przetrę do korzeni

02.07.2009

* Zdjęcie Lee Price

I znowu był piątek

2011-02-05T01:20:00.004+01:00

'Ech tam" - powiedziałam do siebie i przeczesałam palcami grzywkę. Chociaż mój fryzjer powtarza ciągle:

nie dotykaj rękoma włosów.

No - ale lubię, więc dlaczego nie?!

Deszcz zacinał mi w twarz, wiatr w oczy, szłam pod górę i szłam. Myślałam, że nigdy się nie skończy, chociaż znam ją dobrze. Znaczy trasę. Każdy chyba znajduje sobie takie miejsce, gdzie czuje się cichym i niewidocznym. Bo przecież nie napiszę: nikim. Przechodząc koło teatru w godzinie szczytu, przemknęło mi przez myśl, że jest tam pusto. I zobaczyłam scenę z Kubusia Kundery, jak to Kubuś pił i wił się. Przy nim to ja szaraczek jestem. Może nie taka mała, ale szara. Tak, zdecydowanie jestem szara. To by się zgadzało: parasol był szary i sukienka, i nawet cienie na powiekach szare. Tak mi dzisiaj wyszło. Bez wątpienia, odczucia są ważnym elementem. Kierowcy są szybsi od moich myśli, a co drugie auto jest szare, niebo jest szare, domy są szare. Sprawa się komplikuje, kiedy dochodzę do świateł. Wzdycham pobłażliwie. I teraz zagadka: jakie kolory świateł widzi mężczyzna?

rówieśniczki

2011-02-03T13:49:00.000+01:00

nienazywalnych

2011-02-02T21:13:00.001+01:00

pociemniały oczy
stanęłam w drzwiach bez poczucia innej epoki

tak jestem

estetyzmu nie winię za bark zdrowego rozsądku
właściwie wolałam genialnego konia
od tępego śmiechu

owinięty język nie kaleczy języka
po dziurki w pasku
wydają się bliscy między librettem
a kolejką do toalety

z nabitej butelki wycisnę nałóg
osłabiając ułomność
do udręk

* Obraz Larissa Morais

wierszydło z maja minionego roku

Mateusz Dębski - Crux fidelis

2011-02-02T17:01:00.000+01:00

W środę niestety marudzę

2011-02-02T09:25:00.000+01:00

Po dużej dawce lekcji angielskiego, napisałam list do przyjaciela. Pożaliłam mu się, licząc na wzruszenie i że mnie pocieszy, albo przynajmniej potrząśnie. Walnie w oba policzki przemiennie. Na co mi odpisał.
Cudowny wierszyk.

No zagotowało się we mnie, bo przecież, to był list. W którym napisałam o moim podłym stanie i liczyłam na setę, albo śledzia.
Odpisałam epitet i kilka kwiatków. I, że liczyć na niego nie mogę, co to za przyjaźń!

na co odpowiedź była szybsza niż czajnik z wodą na kawę.

hehe, ale to ma wszelkie cechy wiersza
zastanów się, można by to tak traktować
opublikuj na blogu

I weź tu bądź mądry i pisz listy!

Wywiad, stary, ale dobrze się trzyma :)

2011-02-01T16:38:00.000+01:00

Kto nie czytał?

http://www.allarte.pl/df723NDkwMA__6,mam-swoj-rytm.html

Hm... nic się we mnie nie zmieniło. Dobrze, czy źle?

Bukowski: Born into this PL cz.10/10

2011-01-31T17:17:00.000+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.9/10

2011-01-31T17:16:00.002+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.8/10

2011-01-31T17:16:00.001+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.7/10

2011-01-31T17:16:00.000+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.6/10

2011-01-31T17:15:00.000+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.5/10

2011-01-31T17:06:00.001+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.4/10

2011-01-31T17:06:00.000+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.3/10

2011-01-31T17:05:00.001+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.2/10

2011-01-31T17:05:00.000+01:00

Bukowski: Born into this PL cz.1/10

2011-01-31T17:04:00.001+01:00

No spójrz na mnie

2011-01-31T00:34:00.001+01:00

Od kiedy mówią o końcu świata? Sama nie wiem, kto zaczął. Tymczasem jestem w połowie do własnego końca. Chyba, że moje słońce zajdzie ciut wcześniej. I właściwie chciałabym, aby tamten dzień był piękny. Wiem, mogę sobie chcieć. Kiedyś w młodości pragnęłam być drobną blondynką o niebieskich oczach. Kolor oczu ściemniał, włosy również, a i o filigranowej figurce mogę pomarzyć. Cierpliwie czekam, aż zagotuje się woda na herbatę. Równie cierpliwie czekam na niego cały dzień. Ubrałam się w lnianą długą sukienkę, słońce leniwie wbijało się w mój kark, zapomniałam o zimie. Tak, jak zapomina się o palaczach. Słuchając muzyki trwoniłam czas. Okazuje się, że jestem zbyt przyziemna, pogrążona cywilizacją siedzę w sieci. Doprowadzam do odmiany kolejną godzinę i gram w szachy, żeby nie było wątpliwości – z komputerem. Powinnam wypisać podstawowe zajęcia na każdy dzień. Literaturę na każdą godzinę, wiersz na każdą minutę. Kieliszek wina lub nalewki do tych zajęć i możesz pomyśleć, Małgośka żyje w marazmie. To jedynie egzystencja. Nie przykładam palca do poprawy cywilizacji. Najchętniej oglądam filmy o latach siedemdziesiątych i marzę o śniadaniu w ogrodzie. Przy kolacji znowu pokrwawiłam koszulę. Dobrze, że takie rzeczy nie przytrafiają mi się na ulicy. Leżałabym sobie na chodniku. Obchodziliby mnie łukiem i pokazywali palcem. Tam leży lump. Wstałabym pewnie po kilku minutach i poszła w cholerę. Czasem mam tylko na to ochotę. Iść w cholerę.

* Obraz Max Sauco

Zawieszona w sieci

2011-01-27T13:31:00.000+01:00

(…)TESTAMENT JENNIFER

Nie było na świecie niczego czego bym się nie bała.

Wszystko co żywe

pożerało mnie.

Cienie rzeczywistych przedmiotów są niszczące

jak same przedmioty.

Nienawidzę ich.

Zarówno samych przedmiotów jak i udawanych przez cieni.

Pragnęłam tylko jednej rzeczy:

pięknego konia

i nie mogłam go mieć.

W kartach jest odpowiedź na wszystko,

ale odpowiedź znajdziesz wszędzie, gdzie zasięgniesz rady.

Odpowiedz zawarta jest w pytaniu.

Nikt naprawdę nie chce odpowiedzi.

Jedyne o co chciałabym zapytać: czy jest na świecie ktoś taki,

kto boi sie mniej ode mnie.

Jeśli jest,

dlaczego ja bałam się tak bardzo?

(Przeł. Julia Hartwig)

Przechodzę kryzys tożsamościowy i tak sobie myślę w sobie, że dobrze by było, aby na temat poety, wypowiedział się poeta. Taki sam w sobie, natchniony, umiarkowany i ciekawie widoczny

Nie ma takiego? Hm, a to szkoda!

Ludzie z zewnątrz patrzą na poetę, jak na cwaniaka, wszędzie się wkręca, jest lubiany, a poetę niepokoi bezmożność, bezforma, bezdupakopana, bezbezbez.

Czuje w sobie obowiązek wobec słowa, odwala rytuały, gryzie się w język, zasypia sponiewierany rozmowami z pustą butelką po 0,7 i co?!

I dalej nie jest poetą. Bo siedzi takich kilku, co to więcej wiedzą niż jedzą, każdy za swoim szkiełkiem i plotą o prawdzie i pięknie i możliwości zagrożeń, jakie z tego wynikają.

Bo jak poeta nie używa w wierszach literackich obsesji i uogólnień, to dupa a nie poeta. A jak pisze o własnych odczuciach, to zaraz jest hermetyczny i niech spada na blog stękać o egzystencji.

Mamy poetów na miarę czasów i kultur!

Jedni bronią krzyża, inni gejów, a jeszcze inni nie publikują w internecie i zastanawiają się, jaki jest sens udzielania się w serwisach literackich.

Poeta ciąży, jak wartość moralna.

Lepiej o nim zapomnieć i robić swoje

delete

Tekst ukazał się drukiem

Nr 5 Pogranicza

Do kupienia w empikach i na stronie http://pogranicza.pl/pogranicza-5-2010,195.html

całe życie z wariatami

2011-01-23T01:26:00.002+01:00

Nie mam powodu by pisać. No to sobie napiszę. Pofarbowałam włosy, kolor bliżej nieokreślony. Może i dobrze, czas na zmiany. Koło się kręciło, kręciło i się ukręciło. Oczywiście, że mam ochotę chodzić po ścianach, nawet do góry nogami. Zjeść rodzynki w czekoladzie, pomarańczę, gruszkę, brzoskwinię w truskawkowej galaretce, też mam ochotę. Liści laurowych nie bardzo i ziela angielskiego już najmniej. To ostatnie trudne do przełknięcia, chociaż do zupy jak ulał. Kupiłam parasol, taki mały, bo ciągle pada, ale zapominam wyciągać z torebki. Myślę, że zażywanie bilobilu nie pomoże. Problem tkwi w podciętych skrzydłach. Tamtędy ucieka moja pamięć, mam wrażenie, że ktoś stoi za mną i szybko gumkuje. Stąd coraz większe luki. Idę spać. Wciąż brakuje mi morza. Nieregularnego brzegu, którym chodziłam, no i jeszcze czegoś, ale zapomniałam. Nie umiem tak długo na tej głowie. Dobranoc

Wiersze zebrane - Stanisław Barańczak

2011-01-19T23:28:00.002+01:00

"Poezja jest bardziej wieloznaczna niż inne dziedziny ludzkiego wysłowienia: ma więc stosunkowo większe szanse utrwalenia choć ułamka przytłaczającej wielości i ogromu tego wszystkiego, co wobec wiersza zewnętrzne lub od niego wyższe. Drugą stroną medalu jest jednak zwięzłość - i jest to cecha poezji ważna nie tylko jako przyczyna sprawcza wieloznaczności, ale również jako wartość sama w sobie. Poezja mówi bowiem o Innych, Świecie i Transcendencji, ale jest także dialogiem z nimi. Jest skierowana do nich. Jest poddawana przez nich bezustannemu sprawdzianowi." - Stanisław Barańczak

wybór który akceptuję

2011-01-19T00:28:00.000+01:00

Tak, tak - poezja, każde słowo, gest, zapisane – poezja. Poszukuję codziennie, na dzień dobry, obiad z kolacją i na gołe stopy wieczorem, kiedy różowe niebo stawia przecinki przed snem. Całkiem gustownie prezentują się na poduszkach, białej pościeli i nie jest za późno, żeby młodej kobiecie napisać – jeszcze mocniej! Dawniej pewnie mało by mnie to obchodziło, wątpię, żeby w ogóle interesowało mnie coś więcej niż ja sama. Dzisiaj kręcę się w fotelu, bo pada deszcz. Jestem daleko od domu, auto skasowane na podjeździe ślini się do mechanika. Dzisiaj dotykam starych sosen i odliczam korytarze kornikom, jak ości blokują przepływ lawendy wymieszanej z cedrem, który skrupulatnie zapuszczam, wsuwając i wysuwając szmatę – dziura po dziurze. Gdyby ktoś z boku przyglądał się tym czynnościom, pomyślałby - nudzi się dziewczyna. A ja się ze sobą nie nudzę, słyszę jak jestem sobą, skrzypi kolano ze starości i nadgarstek opowiada o urazie ze spływu Różycą, a może, Wdą. Później wsuwam język miedzy zęby i ćwiczę stakkato na s i sss. Nie mam telewizora, więc nie zerżnę się na dywanie, między kominkiem a filmem porno, co mnie nie przeraża. Odkryję no nowo linię brzucha i może pojęczę jak mi dobrze, zanim zbiegną się okoliczne sarny do spiżarni w głębi ogrodu. Między mną a mną nie ma tajemnic, śmiem pytać na głos i witać dzień mimo, że zaprzyjaźniony lekarz zawsze powtarza, że gadanie ze sobą to objaw ostrej choroby psychicznej. Niewątpliwie, kiedy podnoszę stopy, znikają duchy. Tak jak dzisiaj, wymiotłam wszystkie kąty i pocieszam się, że mogę chodzić bez skarpetek i nikt nie brudzi moich stóp. Czysto jest. Być może gdybym nosiła imię takie, co to niesie dobrą nowinę, nie kojarzyłabym się z czarownicą, być może byłabym ukochaną i boleściwą. Szanowana - byłabym pragnieniem do kojenia myśli tuż przed snem. A tak, przez Małgorzatę, namiętność wykrawana z każdego grzechu męczy mnie jak zgaga po cieście drożdżowym. Jestem obdarzona specjalnymi względami, nie mówię klarownie, ubieram się zawsze inaczej niż inni, czeszę na faceta w czerni i perfumuję jedynym w swoim rodzaju zapachem, którego nawet mąż nie może zidentyfikować. A przecież, aby dojść do sedna, wystarczy spojrzeć na księżyc, ale o romantyzmie, to mogę jedynie pomarzyć. Pomijając wiele faktów, wolę wakacje ze słońcem… gdzie piasek odbija się na piętach, a skóra onirycznie potęguje ciekawość sąsiadów. Wiem, że zabrzmi to banalnie, ale lubię być sama z powiekami, z kurą, z zepsutym zamkiem w drzwiach, nie śnić i nie plątać się przy śniadaniu z talerzami. Kiedy już się tak nabędę, na wprost i na wznak, wymacam muchy na parapecie i wyrównam oddech. Przeliczę wszystkie żeberka w grzejnikach i znieczulę mózg - dotkliwie wyłapując błąd po błędzie. Wtedy pomyślę z siebie samej, że przydałoby się spotkać z kimś na podobieństwo. I takie dotykanie kręci mnie najbardziej. Za kilka dni odwiedzi mnie przyjaciółka, która wie, że poezja to nie choroba i że na kłopoty najlepszy jest dystans, a na plotkujące koleżanki - szlaban. Dla tych kilku chwil warto jest przewrócić życie do góry nogami.

29.07.2010

Rozważania nad rozlanym mlekiem

2011-01-12T21:42:00.003+01:00

W imię wolności zastanawiam się, czy do rzucania kamieniami człowiek bierze sygnał z mózgu, czy z serca? A może ani z jednego ani z drugiego, tylko wykorzystuje do tego celu duszę? Na co łatwiej zrzuć winę? Bo czym jest tak naprawdę wolność? Może być osobliwym oddechem, dogorywającą chmurką, a może tylko nadzwyczajnym powiedzeniem zespolonym z pogardą. Myślenie jest zjawiskiem ogólnodostępnym, bez niego nie powstałyby uznane dzieła, niebieskie ptaki nie krążyłyby od bramy do bramy, a w tłumie nie rozpoznawalibyśmy sąsiadów. Niech głos mój zabrzmi i niech to nie będzie żadna kreacja, tylko ukształtowana materia poglądów. Chciałam tylko nakreślić zarzuty, że jestem bez serca i bez duszy, bo nie rozumiem większości tekstów publikowanych w Allarte. Dementując pogłoski trochę uproszczę. Po pierwsze nie jest trudno rozszyfrować tekścik, z unoszącymi się nozdrzami, i mimo, że nozdrza porównane do muślinu wydają się dość dziwaczne i nigdy nie wpadłabym na kluczowy związek, że tak działa krem nowej generacji dla pań po czterdziestym roku życia. Żeby siebie ratować i nie skończyć jak tuman na wybiegu w bieliźnie z lateksu, sięgnęłam do książeczki, którą ufundowała mi bratowa, pod znamienitą redakcją Ryszarda Krynickiego, z tłumaczeniami autorstwa Stanisława Barańczaka. „Fioletowa Krowa” powoduje, że moja wolność pozwala mi jednak używać mózgu, który czasem utyka między piersiami.

Donald Hall

„Piersi

Między nami

Coś jest”

Zatwardziały dyletant pewnie pomyślałby o czymś z piekła rodem, jednak mięsień, który podnosi mi ciśnienie od czasu do czasu, daje o sobie znać. Przenika swoim tętnem do uszu i póki co rozpoznaję swój głos i siebie przed lustrem. Czyste myślenie, ukierunkowane na rozpoznawanie. Czerpie z wyobraźni i nie ma w tym żadnej kombinatorki.

David McCord

„Na autora wyczerpujących

(czytelnika) omówień

Krytycznoliterackich

Nieporównanie głębszy niż jego koledzy,

Analizować dzieło mógłby do pojutrza.

Żegluj więc z nim pod żaglem recenzenckiej wiedzy,

Lub książkę przeczytaj, jest krótsza.”

W imię prawdy trudno się wykpić z żartobliwego pędu w kierunku poezji, która powoduje dystans do obowiązków, jakie na siebie bierze poeta. Lekkomyślni adepci sztuki pisarskiej wyrażają się bezmyślnie. Kwestionują do granic czyste myślenie, że jakoby bez serca, to bez empatii. Bo mam myśleć warunkowo, tonąć w absurdach i trywialnych wyobrażeniach ogarniętych zahamowaniami. A wszystko wynika z elementarnych braków. Rozkosz nad błąkającą się muchą jest dla nich obrzydliwa. Lepiej jawi się „bez pachnący na łące, łany splecione w warkocze i strumyk płynie z wolna, a matka z kubkiem mleka wrzeszczy na krowę, fechtując bronią” w postaci słów. Tak, niewątpliwie wolność jawi się nutą despotyzmu, wynikającą z celu, jakim jest pogrążenie dyletanctwa, takiego tkliwego, przeintelektualizowanego, „z różą wiatrów z flecikową muzyką” i orgazmami na pralce, lub wśród okruchów ciasta. Żaden ACE nie wywabi plam jagód z prześcieradła. Nie mam co do tego żadnych złudzeń. Wolność bywa również bezbożna, szczególnie, kiedy po raz setny autorzy ośmieszają Chrystusa, którego umieszczają między postulatami a złotymi różańcami i liliami wokół bez konceptu. Wprost i naiwnie autorzy natchnięci sercem mamią czytelnika humanizmem, wiarą. Niestety bez pokuszenia się o niewyczerpalne pokłady intelektu, tam nie sięgają. Może zwyczajnie są za krótcy?

wiersz o śmiesznym tytule

2011-01-10T18:46:00.003+01:00

leżę na plecach
a chciałam przecież na brzuchu
pozdrowić horyzont
śmieciarzy nad ranem

drobne żyłki w oku
po chrypce garbię się i spinam
przekrzykuję lotnisko

nie gap się na chmury
oderwane za każdym rogiem
znowu jestem pijana

w chłodnych zatokach
ramiona nie obrywają kartek
bez podpisów to nie to samo

wokół ust
pozdrowienia dla dziewczyn
wylegujących się blisko siebie
trampki
najmodniejsze w kolorach

a on tam zbacza
i drze się
na chuj
na chuj
Pogodno zachęca do życia

od nieba do nieba
od miasta do miasta
od ulicy do łóżka przyjaciółki

bezszelestnie zamykam drzwi
związuję włosy

łagodnie falują w rytmie
rudej paskudy
na chuj mi to na chuj

* Zdjęcie cyknęłam telefonem na koncercie w piątek

Pogranicza Nr 5 już w empikach

2011-01-03T17:07:00.001+01:00

W numerze:

Warsztat bez piły
Karol Maliszewski: Poezja (n)a wyciągnięcie ręki
Andrzej Ballo: Paszkwilant; Rekonstrukcja poety-cover (poezja)
Marcin Zegadło: Piosenka; Piosenka o zamarzaniu (poezja)
Dorota Cyran: Autorefleksja w aucie; Tomasz (poezja)
Katarzyna Fetlińska: To nie jest kraj dla starszych kobiet; Dom starców (poezja)
Eryk Krasucki: „Barwy walki” – książka-manifest (nie)znanego autorstwa
Urszula Chowaniec: Ghost Writer. Film Romana Polańskiego jako pretekst do rozważań o kobiecie w polityce i zanikaniu autora (czytanie feministyczne)
Małgorzata Mostek: Choroba na pisanie
Gabriela Matuszek: O krakowskiej „Szkole Pisarzy” i europejskich instytucjach kreatywnego pisania
Barbara Popiel: Internetowe warsztaty pisarskie. Krótka charakterystyka
Małgorzata Południak: Zawieszona w sieci
Hanna Gil: „Między słowami” raz jeszcze
Sylwia Mistewicz: Sklep wolno-rolno-spożywczy (proza)
Andrzej Sulikowski: Instrukcja palenia pod kotłem c.o. Refleksje Kopciuszka, wiek XXI
(proza)
Tu rysunek, tam rysunek, tu coś innego. Z Radosławem Nowakowskim rozmawiała Małgorzata Zgaińska
Szczecin i inne miejsca
Michał Matlak: Szczecińskie urzeczenie. Rzeczy jako aktorzy procesu konstruowania pamięci

Recenzje, omówienia
Piotr Michałowski: Wszechświat jako język (K. Niewrzęda: Second life)
Aleksandra Grzemska: Wertowanie przeszłości (D. Drndić: Sonnenschein. Powieść dokumentalna)
Urszula Bielas-Gołubowska: Re-konstrukcja na dwa głosy (J. Krzyżanowski, M. Krzyżanowska-Mierzewska: Według ojca, według córki. Historia rodu)
Piotr Sobolczyk: Hayden White i Napollione (G.T. Ballester: Wyspa Ściętych Hiacyntów)
Bernadetta Darska: Lekcja zła (C. McCarthy: Krwawy południk albo wieczorna łuna na
zachodzie)
Jarosław Petrowicz: Historia i przemoc (Prawdziwy koniec wojny jest przed jej początkiem / Das wahre Ende des Krieges liegt vor seinem Anfang)
Alan Sasinowski: Niebezpieczne związki (A. Nęcka: Starsze, nowsze, najnowsze)
Joanna Brewińska: Magmowata okupacja (A. Graff: Magma i inne próby zrozumienia, o co tu chodzi)
Katarzyna Taborska: Pan Wittgenstein i wojna światów (E. Balcerzan: Tłumaczenie jako „wojna światów”)
Wiktoria Klera: Śmierć, sroka i gałązka (M. Kurek: Oleander)
Adrian Sroka: Z punktu widzenia okulisty (E.E. Nowakowska: Oko)
Marta Poniatowska: Skra Remusowa (Nasza szkoła, reż. Ewa Łukasiewicz, Weronika Fibich)
Natalia Szostak: Pif-paf! (wystawa PINK PONG Perspektywy Sztuki. Spotkania polsko-
niemieckie)
Agnieszka Roguska: Powrót do improwizacji

Skutki uboczne Edward Balcerzan (7)
Z narożnika mapy (47)
Miałem nie pisać… Robert Ostaszewski (19)